Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Tokkies, belangen, en ik word oud

(20 februari 2011)

 

Noodgedwongen door met regelmaat aanwezig zijnde vroeg- en laatpuberse meiden in mijn huis, ruk ik me tegenwoordig los van mijn rokenvervangende computerverslaving en ga meekijken naar geluidsoverheersende en huiskamer terroriserende televisieprogramma’s.

Het televisiekijken zonder het bezit van een afstandsbediening onder eigen controle is geen onverdeeld genoegen in deze tijd, heb ik ondervonden. Tot mijn grote verbijstering zijn de helden van vandaag bodybuildende, getatoeërde, “fuck!”-roepende Amerikaanse, in achterstandswijken van de straat geplukte scheldkanonnen!

Hun vrouwelijke evenknieën zijn van hetzelfde allooi. Die lijken iedere minuut van de dag klaar te staan om andere dames voor hun met andermans kerels vreemdgaande zonnebankhoofden te slaan óf een vergevende “hug” te geven. Waarna een dag later alsnog de wraaknemende hoofdklappen uitgevoerd worden, tot hoogtonig en veelfuckig geuit ongenoegen van de ontvangsters der klappen.

 

Op dit moment wil ik aan dit verschijnsel nog niet al teveel woorden vuil maken, ik luister nu naar mooie didgeridoomuziek. Maar al luisterend naar de alphagolven veroorzakende en relaxerende didgegeluiden, vraag ik me wél af hoe het mogelijk is en waarom het toegestaan is dat de bovenvermelde minkukels naar de jeugd toe als voorbeeldfunctie neergezet worden door zenders als MTV en dergelijke.

Mijn verbazing was ongespeeld groot toen ik bemerkte dat de Amerikaanse, huggende en fuckschreeuwende straatproleten helden zijn in de lengte, breedte en hoogte van het spectrum aan jongeren. Kinders van hoog en laag maatschappelijk allooi, hoger en lager voortgezet onderwijs, ze vinden het allemáál prachtig. Onvoorstelbaar!

 

Nu is ons land zčlf ook behoorlijk aan het vertokkiën natuurlijk. Straatterreur is in grote delen van een aantal wijken in ’s lands grote steden een dagelijks verschijnsel geworden waar de politie absolúút geen prioriteit meer aan geeft. Mensen die er last van hebben worden neergezet als lastige klagers, mensen die maar ergens anders hun benepen woonheil moeten gaan zoeken, of ze worden domweg in een omgekeerde overheidsredenering zélf als tokkies neergezet in plaats van de tokkies-zijnde straatterreur-uitoefenaartjes.

 

Dit heeft niets met het door mij zo vurig gewenste politieke ideaal van vreedzaam en tolerant anarchisme te maken, maar met een samenleving waarvan door sommige politieke stromingen het pakket aan waarden en de daaruit volgende normen vakkundig en bewust vernietigd is.

Ons land kent geen uitgangswaarden meer, en de bestaande normen die uit voormalig aanwezige waarden gedifferentieerd waren bestaan slechts nog in een reflexmatig rudimentair stadium.

Feitelijk kun je bijna zeggen dat er een morele noodtoestand heerst in ons land, en dat de veroorzakers daarvan met hun knechten die in de wijken nog immer steeds ongeleidener hand- en spandiensten verrichten, de zaak niét meer onder controle hebben. De toestand is nu, op dit moment, levensgevaarlijk in de explosieve potentie in verschillende opzichten.

Nochtans wordt het binnen de verantwoordelijke kringen nog steeds ontkend. De goegemeente van midden in de samenleving staande burgers is wél steeds ongeruster om de uit hun verband rakende sociale structuren in dit land, om de uit elkaar vallende sociale cohesie in dit land. Er is haast sprake van een vorm van sociale desintegratie.

De verantwoordelijken roepen nog steeds “Nazi!” naar degenen die het niet met hen eens zijn. Totaal onverantwoordelijk, en niemand gaat hierop vooruit. Letterlijk niemand heeft hier voordeel bij.

 

Of toch? Niets gebeurt zonder belangen. Alles dat op deze planeet gedaan wordt door mensen, dient een menselijk belang.

Dus wederom de vraag: Wat is het belang van het uitvoeren en met dwang implementeren van een beleid in een samenleving dat aantoonbaar binnen die samenleving alle eigenheid en identiteit vernietigt?

 

Wat is het belang?

 

Hans Langbroek