Hans Langbroek,raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Splet splat modderbad

(28 oktober 2009)

 

Vandaag liep ik vanuit mijn werk, tevreden zijnde dat ik nog een baan had (afkloppen!), om de Koepoort heen de stad in. Vrolijk het liedje [Sam Song] fluitend omdat de herfstkleuren om me heen zo intens geweldig waren, liep ik de Westerstraat in.

Ineens kreeg ik een spetter in mn gezicht. Met mijn hand veegde ik de spetter van mn wang, het bleek een modderspatje te zijn. Waarschijnlijk van een auto of zo redeneerde ik zoals iedereen zou doen. Doch om me heen kijkend zag ik geen autos, maar wel een snel wegschietende gedaante achter n der bomen van de Westerstraat.
Ik keek nog eens goed om me heen, en zag allemaal personen staan die ik van gezicht kende. Het waren stadsgenoten. Ze verborgen zich achter de bomen, en gooiden af en toe snel als ze de kans kregen met verwrongen gezicht een hand modder tegen een andere bomenschuiler aan.

Op enige afstand stonden andere stadsgenoten het tafereel verbijsterd gade te slaan. Ze begrepen er helemaal niets van. Op zich begreep ik het zelf wel, ik heb ook nog wel meegedaan met dat ziek uitziende spel vol onnut en onwaardigheid. Maar ik ben dat zat, het spel blijkt niets op te leveren. Het enige dat het oplevert is dat de complete stad op een gegeven moment onder de modder zit, en iedereen overal uitglijdt. Vies hoor!

 

Misschien kan iemand iets bedenken om de lieden die dat spel beoefenen en het niet willen stoppen, te overtuigen dat dit spel door niemand leuk gevonden wordt. Zelfs niet door henzelf.