Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Spiegeltje spiegeltje...
(17 februari 2007)


Koningin Paravideza keek dagelijks in haar spiegeltje. Het ding hing aan een wand in haar slaapkamer. Als ze in dat spiegeltje keek vroeg ze immer aan het ding: “Spiegeltje spiegeltje aan de wand, wie is het mooist, aardigst en sociaalst van het land?” De spiegel antwoordde al jaren: “Natuurlijk bent u de mooiste, aardigste en sociaalste van het land mijn vrouwe!” Na dat antwoord ging koningin Paravideza altijd weer tevreden naar de huiskamerzalen van haar grote paleis.

Ze was niet echt de baas in het paleis, maar omdat ze slim was had ze wel veel te zeggen daar over de dagelijkse mores en gang van zaken. De koningin was getrouwd met koning Cura Ubicuo, en die was eigenlijk echt de baas in het paleis en in z'n land. Een goede vriend van beiden die ook in het paleis woonde was Nuevo Encauzarrero. Hij deed ook veel voor het land, en was een wijs man. Het was een land van warmte en gezelligheid bij tijd en wijle, en het symbool van het land was een mooie geel/roodgestreepte vlag.

Eigenlijk was in dat gezellige en aangename leven de enige dissonant de aanwezigheid van een klein prinsesje in het paleis, een nichtje van koningin Paravideza. Het nichtje had geen ouders meer, maar de koningin durfde het niet aan om te jokken dat het kleine meisje geen familie van haar was. Dus woonde het kleine prinsesje, ze werd door landsmensen en paleispersoneel liefkozend Señorita Pústula genoemd, bij haar tante Paravideza in het mooie grote paleis. De koningin was altijd een beetje bang dat de landsmensen en het paleispersoneel het nichtje eigenlijk leuker vonden dan haar, het was namelijk een spontaan, sprankelend en speels meisje. De koningin was dat niet echt, ze voelde zich door haar status als koningin altijd wat gedwongen zich waardig en serieus te gedragen.

Op een mooie, zonnige bijna-voorjaarsdag vroeg de koningin weer aan haar spiegeltje: “Spiegeltje spiegeltje aan de wand, wie is het mooist, aardigst en sociaalst van het land?” De spiegel antwoordde: “Deze keer is het antwoord anders mijn vrouwe. Vanaf nu is uw nichtje Señorita Pústula het mooist, aardigst en sociaalst van het land.” De koningin trok wit weg, ging eerst even volledig uit haar waardige plaat, riep dat het niet eerlijk was en dat de spiegel zich vergiste, en ging toen in paniek op het toilet zitten om alles los te laten dat zich beroerde in haar koninklijke onderbuik en derrière. Het was tenslotte niet niks dat ze te horen kreeg! Ze vermoedde een complot van landsmensen en paleispersoneel, en dacht vol gespannen paniek na hoe te gaan handelen. Ineens had ze een lumineus idee! Ze bedacht dat als ze voortaan samen met haar nichtje Señorita Pústula door de straten van haar land liep, zodat iedereen dan zag dat ze verschrikkelijk goed met elkaar konden opschieten, zij weer minstens net zo populair zou worden als haar vermaledijde nichtje! Als ze er dan voor zou zorgen dat er wat dingen gebeurden in het land waarvan op het eerste gezicht leek dat ze niet goed waren voor landsmensen en paleispersoneel, dan kon ze samen met nichtje Señorita Pústula daar koning Cura Ubicuo en goede vriend Nuevo Encauzarrero de schuld van geven! Dan zou ze iedereen gaan vertellen hoe zij en haar nichtje de zaken voor de landsmensen en het paleispersoneel zouden gaan oplossen, en uiteindelijk zouden ze dan met z'n tweetjes de baas zijn van het warme en bij tijd en wijle gezellige land! Dan was het nog maar een peuleschil om goede vriend Nuevo Encauzarrero en koning Cura Ubicuo uit de weg te ruimen! Het oplossen van het probleem met Señorita Pústula kwam dan later wel, zo'n ukkie in haar ééntje kon ze wel aan. Die puber had toch niets door...

Aldus geschiedde. Koningin Paravideza voerde haar snode plannen uit en zag allengs dat ze succes begonnen te krijgen. Ze paradeerde statig met haar nichtje door de straten van het land, praatte ineens met iedereen en liet zich van haar mooiste, aardigste en sociaalste kant zien. Het nichtje, nog niet gepokt en gemazeld door het leven, voelde zich uiteraard bijzonder verguld dat ze dit allemaal mocht bijwonen en meemaken, en werd nóg spontaner, sprankelender en speelser dan dat ze normaal al was! De landsmensen en het paleispersoneel begonnen steeds meer te mompelen, en langzamerhand vonden ze dat eigenlijk de koningin en haar nichtje de baas van het land zouden moeten zijn. Koning Cura Ubicuo en goede vriend Nuevo Encauzarrero hadden niets door, die waren druk bezig het land zo goed mogelijk te besturen om landsmensen en paleispersoneel een lang en goed leven te bezorgen. Zo'n taak is niet altijd makkelijk, er komt voor koningen en wijze mannen bij zoiets heel veel op hen af!

Dit verhaal geschiedde niet héél lang terug in een ander warm, bij tijd en wijle gezellig land. Hoe het afliep vertel ik later nog wel eens, en dat zal ik dan “Spiegeltje spiegeltje Twee” noemen. Maar ik kan iedereen garanderen dat dit echt gebeurd is, ik heb het verhaal gehoord van m'n goede vriend uit dat land, Juan Tejanos, en die heeft tot dusverre nog nooit tegen me gejokkebrokt.
Nu ga ik na een harde, lange, proletarische, vroeg begonnen, enorm hectische en meer dan normaal eisende werkdag maar eens naar bed of zo. Anders val ik op m'n reeds vorderende leeftijd achter deze oude typemachine die ik op een rommelmarkt gekocht heb voor vijf euro nog in slaap....

Hans Langbroek