Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

SMC again…

(15 juni 2007)

 

Eén van m’n grote uitgangspunten in het leven en de politiek is de menselijke maat. Waaraan gekoppeld een sociale samenleving die leefbaar is voor iedereen, en waarin iedere persoon de kans moet krijgen zich te ontwikkelen zoals hij of zij zelf wil of kan.

 

Afgelopen tijd denk ik vrij veel aan het Sociaal Medisch Centrum, en aan de mogelijkheden er omheen. Tot m’n verrassing kwam er pas terug een brief van de VVD/D66 binnen met een idee over het SMC dat sterk leek op een mogelijkheid die ikzelf ook al ter berde had gebracht bij mensen. De VVD/D66 zou eigenlijk een nieuw SMC willen neerzetten, op het Westeinde.

Zelf had ik het idee inderdaad ook, maar dan niet op het Westeinde doch liggend aan de Enkhuizer stadsroute van Connexxion. De twee keuzes die we nu voor ons gekregen hebben als raad zijn binnen het kader van een SMC met uitgebreidere functies op de oude locatie in de Vijzelstraat, maar dat hoeft eigenlijk helemaal niet handig te zijn. Denk alleen al aan de bereikbaarheid en nog meer verkeersbewegingen die dit met zich mee gaat brengen in onze mooie binnenstad.

Als een dergelijk Sociaal Medisch Centrum aan de stadsroute van de busverbinding buiten de binnenstad gesitueerd wordt is de bereikbaarheid voor ouderen, mensen met kinderen en mensen uit de omgeving die bijvoorbeeld per trein komen heel goed te noemen! Trein, bus, SMC!

Op de vergadering van onze raadsfractie de 14e juni bracht ik deze gedachte eens naar voren, en tot m’n blijde verbazing hoorde de fractie deze visie met sympathie aan. Niet dat ze zeiden dat ze dit idee á la minuut omarmden, doch sympathie was er in eerste instantie wel.

 

Dus bracht ik de volgende gedachte die ik al weken in me draag ook maar direct naar voren. Je moet het ijzer tenslotte smeden als het heet is… Zoals ik zei, we krijgen nu twee raadsvoorstellen. De één is gebaseerd op het plan De Nijs, en of daar zorg in te krijgen valt is nog aan hevige twijfel onderhavig. Het andere plan is van Scholtens, en de zorggroepen WFG, De Omring en de GGZ verbinden zich daaraan.

Nu is het zo dat als ik hier naar kijk, inclusief de gigantische onzekerheid qua invulling van zorg die één van de plannen in zich draagt en inclusief de financiële aderlating die het andere plan heeft ten opzichte van de raadsopdracht, plus de schijn van monopolie proberen te verkrijgen die als een halo om het geheel hangt, ik dit allemaal niet leuk vind.

De vraag die ik me stelde is: Waarom moet ik als raadslid instemmen met iets dat ik niet wil omdat er maar twee keuzes zijn overgebleven? Uitgaande van het uitgangspunt dat ik helemaal bovenstaand geformuleerd heb, de menselijke maat, zou ik liever helemaal niet met De Omring in zee gaan. Puur als persoon, maar ook als raadslid met eigen uitgangspunten, zou ik véél liever met een organisatie als Wilgaerden in zee gaan!

 

De Omring is al jaren een instelling die warrelt en barrelt met de organisatie. Het zit allemaal inefficiënt in elkaar, er gaat administratief veel niet goed, en het loopt allemaal gewoon niet lekker. Dit is wat ik hoor van mensen die er gewerkt hebben en cliënten die gebruik maken van thuiszorg via De Omring, en eigenlijk wat er in het algemeen steeds vaker rondzoemt in de samenleving. Uitgaande van dit soort berichten lijkt het alsof deze organisatie de sterke groei die ze gezocht hebben niet goed in een efficiënte vorm weten te gieten. Binnenkort gaat De Omring ook nog op in Zorgkantoor Noord-Holland Noord. Oftewel, ze worden onderdeel van een mega-organisatie. En daaraan heb ik, als zijnde iemand die uitgaat van de menselijke maat en die tegenstander is van grote fusies van instellingen die met mensen te maken hebben, een enorm broertje dood! Als het te vermijden is dan moet je dat doen, die grootte is het argument om het niet echt te willen.

 

Wilgaerden is een veel kleinschaligere organisatie, sterk gericht op de mens die zorg behoeft, en minder bezig met het harde zaken doen. Eigenlijk een veel mensvriendelijkere organisatie dus. De menselijke maat….

De crux is dus eigenlijk het WFG. Op dit moment heeft het WFG zich verbonden aan De Omring, maar ik vraag me in mezelf af hoe sterk die verbintenis is, of zou moeten zijn. Het WFG is ook nog steeds een ziekenhuis dat zich op de menselijke maat tracht te richten, het is géén ziekenfabriek. Ondanks de groei. Heel knap, en goed gedaan! Het lijkt me dat een ziekenhuis met deze gedachtenachtergrond uiteindelijk in een organisatie als Wilgaerden een veel natuurlijker partner zou kunnen vinden dan in De Omring.

 

Het is wel zo dat als deze combinatie mogelijk zou zijn en partijen voor deze natuurlijke verbintenis zouden kiezen, de raad waarschijnlijk zou moeten gaan kiezen voor het plan De Nijs. Dan vallen er nog woorden te zeggen! Bijvoorbeeld over de bouwhoogte van wat De Nijs wil in de Vijzelstraat. Gebouwen van 14 meter hoog zijn op die plek totaal misplaatst, er zou een bouwlaag vanaf moeten, waarmee de gemeente dus ook minder geld zou vangen voor de verkoop. Maar er zou daardoor ook veel minder parkeerruimte tekort zou zijn in de omgeving. Doch zoals iedereen hardop gezegd heeft binnen onze gemeente: het gaat primair om de zorg en de poli, niet om het geld. Dus…. Dit bracht ik ook ter berde in m’n raadsfractie. En ook dit werd uiterst sympatiek ontvangen! Niet zo gek, Nieuw Enkhuizen heeft als uitgangspunt de menselijke maat met daaraan gekoppeld een sociale samenleving.

Wat mij betreft, en misschien ook de fractie van Nieuw Enkhuizen, is de combinatie Wilgaerden en het WFG een heel goede optie, mits er mogelijkheid is tot overleg over de bouwplannen die we voorgelegd hebben gekregen. Of zelfs bouw op een andere goede plaats… Alleen kunnen kiezen tussen de twee voorgelegde plannen op de wijze zoals het nu speelt is niét leuk, en daarom is het er anders naar kijken misschien wel zinnig.

 

Hans Langbroek