Hans Langbroek,raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Rust in wording

(11 oktober 2009)

 

Vanmiddag zat ik lekker een muziekje te draaien op Radio Enkhuizen, waar ik eens per twee weken een programma heb, en daar raakte ik aan het denken. Mooi denken, met een koptelefoon op mn hoofd en vallende regendruppels buiten vlak naast me. Alleen de muur en het raam zaten tussen mij en de regen. Een perfecte situatie voor een gedachtensprongetje, absolt gn afgemaakte denklus.

 

In de loop der tijd heb ik, zoals veel van mijn soortgenoten van de Homo Sapiens doen, van alles be- en veroordeeld als zijnde slecht. Harde socialisten, kapitalisten, Hollanders, Duitsers, Mugabe, politici, Berbers, bestuurders, christenen, religies, leiders, volgelingen van leiders, televisieverslaafden, Hoogkarspelse anti-Westfrisiaweggers, und so weiter.

Daarnaast was er veel dat ik beoordeelde als zijnde goed. De wereld was dus verdeeld in goed en slecht. Nu nog, maar dat is meer een persoonlijk goed en slecht, niet hoe ik denk dat het is.

 

Nu, eindelijk, is dat voor een deel over. Het is over omdat ik een paar verschillen zie die ik eerst niet zag. Het is niet zozeer dat het licht is doorgebroken of zo, dat niet. Het is wat simpeler en teleurstellender. Maar voor mij wel iets waar ik mee verder kan als beginpunt voor een nieuwe denklijn en het creren van een nieuwe visie op dit leven waar ik als mens wat aan heb. En dan daardoor misschien mijn medemens ook.

Een verschil is dat het oordeel is weggevallen. Je ziet iets, je beschouwt iets, maar ziet er geen belang meer in voor jezelf dat er een oordeel aan vast zou moeten zitten. Alleen iets waarvan je het wel of niet wil, zonder de slecht- of goedgedachte ernaast.

 

Van daaruit een volgend verschil, voor mij een groot verschil, is dat ik eindelijk de politieke visies en de religies uit elkaar kan houden. Christenen zijn gn harde socialisten of kapitalisten met een aanvullende godsvisie, en harde socialisten/communisten zijn gn calvinisten bij wie toevallig het bijbehorende godsbeeld is weggevallen. Er is een wezenlijk verschil.

Christenen zien de wereld als levend in wetten, de wetten van God. Die wetten bepalen wat gebeurt, wat goed is, en zijn bedoeld om structuur en zinbeleving te geven aan het leven van een mens.

Harde socialisten/communisten zien de wereld zonder wet, maar willen iets. Zij willen iets, omdat ze in dat iets een belang zien voor henzelf, of voor de groep waartoe ze behoren, of uit idealisme. Harde socialisten en communisten streven een belang na, christenen leven naar een wet die voor hen bestaat. Het is een wezenlijk verschil dat ik eerst niet zag. Beide richtingen vielen voor mij voorheen binnen het sektarisch denken, en waren wat mij betreft dus verwant aan elkaar. Maar die verwantschap is er niet.

 

Het harde socialisme, en zker het communisme, vertegenwoordigt bijna een vorm van groepskapitalisme. Wat een kapitalist voor zichzelf persoonlijk opeist, namelijk bezit van geld, middelen en mensen, eist het harde socialisme/communisme op voor de groep. Het gaat om de verdeelsleutel die anders is, het gaat om een belang. Thats it, meer niet.
Uiteraard komt die visie bij veel mensen uit een vorm van kijk op hoe welvaart rechtvaardig verdeeld moet worden, en dus uit idealisme. Maar het blijft om belangen gaan, niet om iets anders.

 

De gelovige leeft in de wet van God die hij ziet. God heeft de wereld op wat voor een wijze dan ook geschapen, heeft daar een zingeving aan gegeven, en die zingeving gegoten in een vorm van wetten om een mens zichzelf te laten verwerkelijken in Zijn geest.

De gelovige ziet de wereld als een Goddelijke opleidingsplaats om te groeien naar een status die aanvullend wordt voor God. Daar kan een belangenverdeling in voorkomen die voor niet-gelovigen als onrechtvaardig ervaren wordt, maar feitelijk bijna rechtvaardig te noemen is. Neem het verhaal van de werkers van het elfde ure, ik begrijp ineens de intentie van dat verhaal.

 

Ik ben geen christen, geen moslim, geen jood, en heel misschien wl iemand die wat deze drie trachten te bereiken zelf tracht te bereiken via wat Siddharta de wereld probeerde te vertellen. De boodschap van allemaal komt op hetzelfde neer, heeft dezelfde intentie. Het gaat bij deze denkwijzen niet om individuele of groepsbelangen, maar om vormen van groei. Daar hoort leven volgens wetten in vrijheid bij, hoe tegengesteld dat ook klinkt.

 

Tja, het klinkt allemaal nogal zweverig, maar dat is het niet. Politiek gezien ben ik gematigd socialistisch denk ik. En volgens anderen een fascist, racist, nazi, heiden, cultuurbarbaar, zweverige natuurfreak, ultralinks, ultrarechts, alto, nerd, autist, robotbrein, en wat je nog meer aan slechts kunt bedenken. Dit hele rijtje is voor mensen al op mij van toepassing geweest, en allemaal vonden ze dat ze keihard gelijk hadden.

 

In ieder geval, door het draaien van herfstige muziek bij Radio Enkhuizen, door vallende regen op het raam, door een koptelefoon op mijn hoofd, ben ik het hele rijtje voormalige en huidige oordelen dat ik had kwijt.

Het gaat allemaal helemaal niet om wat ze zeggen en brullen. Mensen zijn al wat ze zijn, mensen vinden al wat ze vinden, mensen veranderen niet wezenlijk in wie ze zijn. Het oordeel is nit terecht, wt dat oordeel ook is. Het gaat om de wereld en al de wezens die erop leven, het gaat om geluk, het gaat om samenleven op n planeet, het gaat kunnen zijn wie je bent en mensen kunnen laten wie ze zijn zonder te onderdrukken, en uiteindelijk gaat het om liefde denk ik.

 

Maar: ik ben er nog niet. Er valt nog veel te denken, en de denkonvolkomenheden hierboven zie ikzelf nog niet.

Wel, een goede avond weer. Ik ga afwassen.