Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Religies II

(12 december 2010)

 

Aannemend dat religie daadwerkelijk datgene blijkt te zijn dat een samenleving van haar uitgangswaarden voorziet die resulteren in normen, waarbij die waarden visies kunnen leveren op de samenleving die bij diversiteit in prioritering van uitgangswaarden beschouwd kunnen worden als politieke visies, dan is Nederland te beschouwen als een joods-christelijk-humanistisch land.

Dit ongeacht of er een linkse of rechtse politiek gevoerd wordt.

 

De joods-christelijke waarden, en de seculiere waarden van het humanisme die na een tijd van barbaarse religieuze overheersing uit de Verlichting tevoorschijn zijn gekomen, hebben in de verschillende Europese landen, en daaruit volgend ook in landen die daaraan verwant zijn zoals de VS, Latijns-Amerika, Australië, Nieuw-Zeeland e.a., een waardenstelsel opgeleverd dat op verschillende wijzen een gang vormt naar onderlinge gelijkwaardigheid van mensen.

De verschillen in landen wat betreft invulling van waarden zitten hem uiteindelijk in hoe de politiek de verlichte zienswijzen vorm heeft gegeven, maar de uitgangspunten zijn in grote lijnen gelijk. Het hele gegeven waarin ongelijkaardigheid niet omgezet wordt in ongelijkwaardigheid is nog steeds volop in ontwikkeling, en die ontwikkeling is ook de wens van de grootste gemene deler van mensen in deze “verlichte” landen.

 

Wij hebben in onze westerse landen een Verlichting meegemaakt en ontwikkeld. Die Verlichting is nog steeds gaande, en de uitgangswaarden van die Verlichting evolueren nog steeds. De religies hebben zich ook in deze Verlichting geschikt. In eerste instantie is dat zich hierin schikken gebeurd vanuit de gedachte “if you can’t beat them, join hem”. Oftewel: ze moesten wel om te kunnen blijven bestaan.

Maar nu prediken de religies in de Europese vormen van christendom en jodendom, alsook sowieso het seculiere humanisme, gelijkwaardigheid van mensen in al hun diversiteiten van bestaan.

Uitzonderingen van fanatendom in welke kijk op het leven dan ook daargelaten natuurlijk, die bestaan binnen elke wijze van een visie op het leven hebben.

 

In mijn ogen is één van de mooiste en prachtigste uitingen van de Verlichting in het Westerse denken, van ons stelsel van waarden, verwoord in de [Universele Verklaring van de Rechten van de Mens].

Deze Verklaring garandeert voor elk mens in de samenleving gelijkwaardigheid. Gelijkwaardigheid van mensen: ongeacht religie, huidskleur, etnische afkomst of identiteit, geslacht, sexuele geaardheid, nationaliteit, inkomen of wat dan ook.

Deze Universele Verklaring van de Rechten van de Mens laat zien waar de evolutie in ons denken ons heengevoerd heeft, en nog heen gaat voeren. Schitterend!

 

Deze Universele Verklaring van de Rechten van de Mens heeft een tegenhanger. Die tegenhanger is de [Universele Islamitische Verklaring van Mensenrechten] Deze is op 5 augustus 1990 ondertekend door 45 landen die toentertijd lid waren van de [Organisatie van de Islamitische Conferentie] (OIC).

Als men die Verklaring, die wat betreft mensenrechten een leidraad is voor in ieder geval de 45 landen die ondertekend hebben (de organisatie heeft er na 1990 leden bij gekregen), goed leest dan ziet men dat in die verklaring een aantal voor ons vanzelfsprekende vrijheden afwezig is. Niet alleen afwezig, maar zelfs in gevallen omgekeerd evenredig aanwezig zijn als juist beperkingen voor mensen.

Ook deze Verklaring is een verwoording van de uitgangswaarden die samenlevingen nastreven. Ze is een Verklaring van uitgangswaarden van samenlevingen die niet geënt zijn op het Verlichte denken van onze joods-christelijke humanistische samenlevingen, maar een Verklaring van samenlevingen die geënt zijn op de Islam en de daarin geldende leidraad “Sharia”. Dat is iets dat fundamenteel ingaat tegen waar het Westen voor staat.

Ook het [Europese Hof voor de Rechten van de Mens] stelde in een arrest 13 februari 2003 duidelijk dat de Sharia “niet verenigbaar is met de fundamentele principes van de democratie”.

 

Voorbeelden van zaken die voor ons vanzelfsprekend zijn, maar binnen de door de Sharia bepaalde Rechten en uitgangswaarden, verwoord door de Islamitische Verklaring, totaal ingaan tegen datgene dat voor ons vanzelfsprekend is, zijn bijvoorbeeld:

 

-         Vrijheid van meningsuiting wordt beperkt tot meningen die overeenkomen met de sharia

-         Zeer ongelijke rechten voor mannen en vrouwen

-         Geen vrijheid van godsdienst. Er wordt expliciet gesproken over de doodstraf in relatie tot geloofsafval uit de islam

-         Er wordt duidelijk gesteld dat álle rechten genoemd in de Verklaring ondergeschikt zijn aan de Sharia

-         Er is géén vrijheid van gedachten en geweten

 

Dit is heel andere koek dan de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens die gebaseerd is op humanisme en de joods-christelijke visie in de verlichte vorm!

Het laat heel goed zien dat de uitgangswaarden die voor een samenleving dienen te gelden, bezien vanuit de door de Islamitische landen ondertekende versie van Universele Verklaring, totaal niet overeenkomen met de onze.

Het laat duidelijk zien dat de islamitische uitgangswaarden voor een samenleving niet overeenkomen met verlichte joods-christelijke humanistische waarden voor een samenleving. Feitelijk laat het zien dat die twee waardenstelsels voor een belangrijk deel haaks op elkaar staan, en niet te verenigen zijn zonder dat beide visies fundamenteel in dienen te leveren wat betreft uitgangswaarden, of dat één van de visies fundamenteel in aard inlevert.

 

Oftewel: de islam in de versie zoals die nu beoefend wordt en dient te worden als uitgangswaarde voor een samenleving, is niet verenigbaar met het soort samenleving dat wij met z’n allen voor ogen hebben. Ze kan niet gelijkwaardig bestaan naast ons waardenstelsel, zonder fundamenteel van aard te moeten veranderen.

Of andersom natuurlijk…

 

Maar er ligt dus voor iedereen een groot probleem. Dat probleem is niet op te lossen door af en toe de dialoog aan te gaan, of samen in kerken te bidden, of te doen alsof Islam en Christendom dezelfde uitgangspunten hebben, of uit angst voor herrie en geweld in scholen dan maar geen evolutietheorie meer te leren.

De fundamentele, basale uitgangspunten voor wat een samenleving moet en dient te zijn liggen anders. Héél erg anders.

 

Er is een probleem.