Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Post

(13 juni 2010)

 

Je leest wel eens in kranten over mensen die maandenlang dood in huis liggen voordat dit dan ontdekt wordt. Blijkbaar worden die mensen niet gemist in dit leven. Zo gaat dat soms, het is niet anders.

 

Vorig jaar eind april is mijn vriendin overleden, na zeven maanden pijnlijk ziek zijn. Mijn vriendin woonde met haar dochtertje in een appartementencomplex. Haar huis staat nu te koop.

Af en toe kom ik langs in dat huis; ik kom daar dan om wat op te ruimen, of iets te regelen, of de boel na te kijken. In dat huis hoor ik dan het holle, lege en dode geluid van mijn eigen voetstappen die door de levendige en liefdevolle herinneringen aan mijn vriendin heen klinken. Het is naar en onprettig.

 

Vandaag, op zondag, ging ik ook naar dat huis. Er was namelijk een herinnering gekomen van het waterleidingbedrijf dat ik de watermeterstand van het huis aan hen diende door te geven. Op dreigende toon meldden ze dat als ik dat niet deed zij zelf een schatting van het gebruik zouden gaan maken. Tja, dan kan men niet anders dan snel de stand opnemen en doorgeven natuurlijk.

Als ik in dat huis kom, dan ligt er altijd wat post. Post van instanties van wie de medewerkers er niet in slagen in hun computers te noteren dat de betreffende mevrouw reeds ruim een jaar terug overleden is, post van jan en alleman.

Vandaag lag er ook post op de deurmat, gericht aan mijn vriendin. Er lag een brief van een buurvrouw. De brief vermeldde dat het goed zou zijn als er initiatief genomen zou worden dat de bewoners van het appartementencomplex elkaar beter zouden leren kennen.