Hans Langbroek,raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Papier niet-hier

(20 november 2010)

 

Dagelijks als ik thuis kom van het mijn noeste bijdrage leveren aan s lands economie, ligt mn deurmat vol met de nutteloze objecten die kleurige reclamefolders voor mij zijn. Niet dat ik nooit iets koop of kan kopen, maar ik schaf mezelf gewoonweg weinig zaken aan waarvan ik de noodzaak van het bezitten niet echt kan inzien.

 

Ervaring heeft me geleerd dat veelbezit van objecten erg veel ruimte kost, en tevens de ergernis oplevert van het moeten opruimen en onthouden dat ik die objecten bezit. Nog steeds kom ik regelmatig, als ik huisruimtes bezoek waar ik sporadisch kom, allerlei zaken tegen waarvan ik mezelf ernstig afvraag hoe die in mijn bezit gekomen zijn. Van sommige objecten is het namelijk nogal moeilijk voor te stellen dat ik ooit werkelijk heb gedacht ze aan te moeten schaffen. Ronduit verbazingwekkend soms!

Bij tijd en wijle komen er zelfs zaken tevoorschijn uit onbekende hoeken van mijn huis, waarvan ik niet eens begrijp wat het nu eigenlijk zijn.

 

Maar in ieder geval is mijn deurmat is met hoge waarschijnlijkheid niet de enige deurmat in Enkhuizen die dagelijks vol ligt met papier dat nutteloos bedrukt en bewerkt is met allerlei uit giftige bestanddelen bestaande inkten en papierbleekmiddelen. Die papieren spam is net een verkoudheidsvirus: jij bent zwaar verkouden, en je kunt er dan gif op innemen dat je niet de enige zult zijn binnen een straal van 100 meter!

Er zijn allerlei manieren te bedenken om deze hoeveelheden deurmatvuilnis tegen te gaan: nee-nee stickers, ja-nee stickers, nee-ja stickers, ja-ja stickers, misschien-eventueel stickers, und so weiter.

Maar ik heb geen zin om mijn mooie brievenbus met stickers te beplakken! Ik wil geen stickers op mijn huis, n ik wil geen dagelijkse troep op mijn deurmat!

 

In de loop van het afgelopen jaar heb ik diverse dingen overwogen om deze deurmatterreur tegen te gaan. Bijvoorbeeld van elk bedrijf dat vaker dan zesmaal per jaar mijn deurmat volgooit de folders laten opeten door de hoogste in rang die ik bij het eerste aankloppen bij zon bedrijf tegenkom. Of alle oud papier die met de gemeentelijke papierophaaldag langs de kant van de weg staat bij die bedrijven in de bus gooien, ook zesmaal per jaar. Er is veel te verzinnen!

 

Maar de meest rele optie leek me te kijken of er geen belasting te verzinnen was die geheven zou kunnen worden op dit soort activiteiten. Een keer een reclame- of informatieactie van een winkel, bedrijf, evenement, politieke partij, politicus, cultuurcentrum, overheid, school en dergelijke, dt kan ik me heel goed voorstellen.

Ook ik werk bij een bedrijf, ook ik zit in een politieke partij, ook ik vind dat overheden hun burgers moeten informeren. Maar de hoeveelheden waarin het nu gebeurt leggen een grote belasting op milieu door gifgebruik tijdens productie van de folders, verwerken als afval van al die folders, ge- of eigenlijk misbruiken van natuurlijke grondstoffen, en het overhalen tot de algemeen steeds meer als ongewenst beschouwde overconsumptie van mensen. Men slaat in dit opzicht door, het begint een algemeen schadelijke activiteit te worden.

 

Daarom heb ik aan de deskundigen in ons eigen onvolprezen lokale ambtenarenapparaat gevraagd of er een vorm van belasting te heffen was op dit soort overmatige overlastbezorgende en milieuvervuilende folderij-activiteiten. Bijvoorbeeld bij meer dan zes keer per jaar huis-aan-huisverspreiding 15 cent per folder aan heffing betalen, dat leek me een mooie optie. Je pakt het probleem dan bij de bron aan, in plaats van de stickerplakkerij die slechts symptoombestrijding is.

Maar helaas pindakaas, het is niet mogelijk. Er is niets tegen te doen behalve de al genoemde stickers op de brievenbus plakken. Tja, kan ik mn aardappelschillen en dergelijke nog ergens in weggooien.