Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Over opvang in Enkhuizen en omgeving
(week 41, 4 t/m 10 oktober 2004)

Na het zomerreces van 2002 heb ik in de commissie Samenleving richting wethouder van Pijkeren (CU/SGP) vragen gesteld over hoe het mogelijk was dat er in Enkhuizen mensen waren die op straat woonden. Tenslotte is Enkhuizen een kleine, goed overzichtelijke gemeente en geen chaotisch complex iets als Amsterdam of Rotterdam.
De aanleiding tot die vraag was een huisuitzetting waar ik van hoorde anderhalve maand eerder, waarbij geen woonalternatieven werden geboden aan de betreffende dame. Op dat moment wist ik niet veel van het onderwerp "daklozen en thuislozen", dus vandaar de vraag richting de wethouder. Het bleek dat dat onderwerp eigenlijk op het bordje van burgemeester De Vreeze behoorde te liggen. Die betrok het bij het opnieuw leven inblazen van een team dat overlast moet inventariseren en tegengaan, en legde het bij wethouder van Pijkeren neer.
Aan de vraag vast plakte ik een tweede vraag, namelijk hoe het zat met vrouwen die door redenen als bijvoorbeeld huiselijk geweld op straat kwamen te staan. Ik had in m'n achterhoofd nog een eerdere raadsvergadering waarin besloten werd dat vrouwen die gescheiden waren of bij hun man weg gingen geen urgentie meer hadden in een nieuw aan te nemen woningtoewijzingssysteem. Aangezien ik er bij stil stond dat bij dit soort zaken doorgaans kinderen betrokken waren, en ik vermoedde er in die gevallen nog moeilijk urgentie te krijgen zou zijn, stemde ik als enige van de Enkhuizer raad tegen dat besluit.
Verschillende fracties steunden de vragen in de commissie, althans dat er een antwoord moest komen. Dat waren, zo uit het blote hoofd gezegd, CU/SGP, PvdA, VL/GL en CDA.

Vragen over dak- en thuislozen zijn in de periode na die commissie nog diverse malen in de commissie Samenleving en in de raadsvergaderingen aan de orde geweest, doorgaans op initiatief van Nieuw Enkhuizen en VL/GL. Wijzelf legden ook steeds de link naar vrouwen die op straat kwamen te staan, en daarbij betrokken kinderen.

Op een gegeven moment, in de herfst 2002, werd ik benaderd door Berry de Waal. Hij was opvang aan het regelen voor Paul Roosendaal, die op straat sliep. In de tijd dat hij daarmee bezig was ving hij zelf Paul op met z'n ex-vrouw in eigen huis. Ze hielpen hem met een poging geregelder te leven en allerlei andere dingen. Berry vroeg of ik met wethouder van Pijkeren wilde praten over opvangmogelijkheden, en met burgemeester De Vreeze. Omdat de burgemeester het bij de wethouder gelegd had, had ik overleg met deze. De wethouder zei dat hij reeds intensief met deze zaak bezig was, maar dat het moeilijk ging doordat instanties niet heel willig waren, en doordat Paul er een potje van maakte als hij onderdak in een opvang had. Het maakte al met al duidelijk dat er iets aan het probleem van mensen die op straat sliepen gedaan moest worden.

Enkele weken na deze gebeurtenissen werden René van der Pluym van VL/GL en ik benaderd door Aly Vos van het Sociaal Beraad Enkhuizen. Ze ving op dat moment Paul op en wilde met ons een overleg starten over het probleem van gebrek aan opvang in Enkhuizen en omgeving. Ze benaderde ons omdat we er in de politiek ook al mee bezig waren. René is kundig op het gebied van deze problematiek, en Aly werkt in maatschappelijke zorg.
We hebben regelmatig overlegd wat mogelijkheden zouden kunnen zijn. Uit deze overleggen groeide op een gegeven moment het idee dat het Sociaal Beraad Enkhuizen met de Enkhuizer politiek een regelmatig overleg zou moeten hebben om zaken die onzichtbaar waren voor de ene groep of de andere groep aan elkaar door te geven en er zodanig mee aan de gang te kunnen gaan. Aly organiseerde dit overleg, en dat bestaat nog steeds. Voor Nieuw Enkhuizen ga ik daarheen.
Intussen was René vanuit z'n specifieke kennis aan de slag gegaan met ambtenaren en wethouder om in Enkhuizen een Meldpunt Overlast voor elkaar te krijgen, Medio 2003 werd dat na vele overleggen etc ook gerealiseerd.

De dag na Kerst 2002 belde Aly Vos mij op met de mededeling dat ze een woning aan de Fruittuinen ging kraken met een ploeg mensen voor Paul Roosendaal, en of ik daarbij aanwezig wilde zijn. Dat wilde ik wel, ik kon er wel mee instemmen om Paul in ieder geval onderdak te laten hebben in de winter. Iemand laten doodvriezen vind ik écht niet kunnen dus! Het kraken van het woninkje ging makkelijk. We verwittigden de politie dat het gedaan werd, die kwam even kijken en praten, en ging weer. Aly regelde van alles, eten etc. Ik kwam erachter dat de verwarming nog werkte, en draaide de radiatoren open zodat het alras warm was in het woninkje. Paul had dus voorlopig onderdak.

Na enige tijd, in het voorjaar, bereikten mij berichten dat er meerder mensen in het pand zaten. En dat mensen uit de omgeving klachten hadden over vervuiling van de omgeving, herrie op straat door ruzies en, waar ik kwaad over werd, dat spelende kinderen weggejaagd werden van het groen bij de Fruittuinen. Niet door Paul, maar degenen die ook in het pand gekropen waren.
Langzaam groeide de overlast die gemeld werd, en dat is niet goed. Uitzetting dreigde langzaam te komen, en ik heb nog een paar keer gebeld met de ambtenaar op het gemeentehuis die erover ging. Wat mij betreft mocht er op een gegeven moment wel een uitzetting komen, ik hoorde steeds vaker berichten dat kinderen agressief bejegend werden en geintimideerd zodat ze daar niet meer durften te spelen. Nogmaals: niet door Paul!

Vlak voor de uitzetting verdronk Paul in de haven. Dat was een ongeluk, en erg. De raadsleden kregen van Aly Vos privé thuis en via de media te horen, niet direct maar op wat subtiele en insinuerende wijze, dat ze medeverantwoordelijk waren voor het verdrinken. Dat was heel fout dus. Vrijwel iedereen in de raad was door die onterechte beschuldigingen behoorlijk van slag, en ook kwaad.
René van VL/GL was toen al bezig een voorstel te maken over opvang voor dak- en thuislozen, en dat was bij voorbaat al gesteund door een grote meerderheid in de raad! Iets kan nu éénmaal niet direct.
Bij behandeling in de commissie Samenleving bleek het voorstel een meerderheid te kunnen krijgen, en het kon door naar de raad. Daar is het in meerderheid aangenomen, ook door ons
.

Om het voorstel van Verenigd Links/GroenLinks te lezen, klik [hier]

Om het amendement van Nieuw Enkhuizen op dat voorstel te lezen, klik [hier]

Het amendement is niet aangenomen, maar de raad meldde wél dat ze het vanzelfsprekend vond dat de punten uit het amendement ook onderzocht zouden worden. Dat is niet aannemen van het amendement, maar wel er mee eens zijn en die punten ook zo zien... Maar ik heb het amendement dus teruggenomen, de punten worden toch meegenomen. En daar gaat het om.

Nieuw Enkhuizen zal binnenkort op een manier opvang aan de orde brengen waar wij ons dus al een jaar of twee hard voor proberen te maken, opvang voor vrouwen met kinderen die met zwaar huiselijk geweld te maken hebben. Dit is in onze ogen een zéér urgent iets, en uit informatie die we van De Omring hebben gevraagd en gekregen blijkt dat het niet zelden gaat om levensbedreigende situaties! Deze vrouwen en kinderen kunnen op dit moment dus nergens terecht, en zijn vaak gedwongen in die thuissituatie te blijven. Dit kan dus gewoon niet, en daarom willen we dat er iets aan gedaan wordt! Het probleem is onzichtbaarder dan zwervers op straat, maar héél aanwezig.

Hans Langbroek