Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Opa of oma in de politiek
(26 december 2010)

 

Raadsnestor, of nestrix noem je dat geloof ik bij vrouwen, Patricia de Munnik stapt op per april. Politiek gezien in mijn ogen schokkend. Al zullen sommigen, die het persoonlijke niet van het politieke kunnen onderscheiden, in hun kleingeestigheid wel jubelende vreugdepasjes gemaakt hebben bij dat nieuws.

In ieder geval: ik niet, ik vind het jammer.

 

In Enkhuizen is het sedert een aantal jaren gewoonte dat degene in de raad die het langst meeloopt als actief politicus, als nestor benoemd wordt. Sedert een aantal jaren, dat was namelijk niet altijd zo.
Voorheen was het zo dat de oudste in levensjaren raadsnestor was. Dat is wat mij betreft ook het meest eer doende aan wat een nestor is: een wijze oude man of vrouw. Wijs geworden in de levensjaren die hij of zij doorlopen heeft.

 

Een aantal jaren terug diende er op een gegeven moment weer een raadsnestor benoemd te worden. Op dat moment was de oudste in levensjaren Jan Hart van Enkhuizer Belang.

Jan Hart was in de ogen van sommige politici, die tot een stroming van destijds nogal gewichtige invloed behoorden welke ik hier nu niet zal benoemen, een “fout” en controversieel figuur. Hij was niet fout natuurlijk, maar had wel eens de eigenschap waarheden te benoemen die deze lieden pijn deden bij de openlegging ervan. Daarnaast deed hij gerust wel eens iets dat niet kon, politici eigen. Zonder uitzondering, ik ken niet één polticus die géén zaken heeft gezegd of gedaan die in andermans ogen niet door de morele beugel konden. Ik noem dit altijd maar als “fout” benoemen wat anderen zeggen of denken wel eens “de stank van politiek”.

 

In ieder geval: deze destijds nogal gewichtige politieke stroming wenste Jan Hart niet als raadsnestor benoemd te zien, en voerde een succesvol op de persoon gerichte karaktermoordlobby in de Enkhuizer raad. Totaal idioot zoiets natuurlijk, maar destijds werd dit soort invloedsmisbruik nu eenmaal gewoon toegestaan.

De raad ging in deze morele discrepantie mee, en de oplossing om dan toch tot een benoeming van een raadsnestor over te kunnen gaan werd gevonden in het voortaan degene die het langst politiek actief was als nestor aan te wijzen.

Zo gezegd, zo gedaan. Aldus geschiedde.

 

De nestors die daarna op basis van deze criteria gefunctioneerd hebben, waarvan ik Dirk Wiersma en Patricia de Munnik meegemaakt heb, waren prima nestors.

Maar ik zou willen pleiten, op dit moment nu het weer actueel wordt met het vertrek van Patricia, om het nestorschap weer in z’n oude werkelijke glorie te herstellen, en degene als nestor aan te wijzen die het langst levende raadslid is en de wijsheid der jaren met zich meedraagt.

 

Ouderdom wordt in dit land tegenwoordig gezien als kostenpost, als ziekte, als misdaad, als geldverslindende eigenschap van mensen, in plaats van dat het gezien wordt voor wat het werkelijk is: heel gewoon een levensfase op het levenspad van mensen.

Ouderen worden miskend, niet meer serieus genomen, irritant gevonden, traag en de boel ophoudend gevonden. Ouderen zijn onderwerp van discussies als: wat heb je nog over voor behandelingen in geval ziektes, moeten ze eerder dood mogen, hoe lastig zijn ze en wat kosten ze…

 

Wat mij betreft: laten we in Enkhuizen weer het respect voor ouderdom, voor de wijsheid der jaren, voor levensfases en prestaties in het verleden waarop het heden is gebaseerd, gaan waarderen. Laten wij de gemeente zijn die dit actief gaat promoten, en dan te beginnen met een nestor weer een nestor te laten zijn en geen misbruikt politiek stuk gereedschap.

 

Hans Langbroek