Hans Langbroek,raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Ooit een kerst

(23 december 2007)

 

Hij zat languit op z地 tweezitsbank, gesokte voeten op een oude stoel, behaaglijk naar z地 kerststukje te kijken dat voor hem op een klein salontafeltje stond. Twee kaarsen brandden zacht, en verspreidden een warm licht. Naast hem z地 glas bacardi-cola, in z地 hand een peuk. Hij voelde zich gelukkig.

 

Het verleden gleed aan z地 geestesoog voorbij. Z地 leven had altijd in het teken gestaan van kindertjes. Stiefkindertjes, pleegkindertjes, en z地 eigen kind. Het was leuk geweest, en hij dacht erbij na dat hij niet anders zou kiezen als hij het allemaal over mocht doen. De kristallen stemmetjes van de kindertjes lieten hun echo痴 door z地 gedachten klinken: 笛ohan, mag ik?, 笛ohan, hoe moet dat met?, 笛ohan, kun je uitleggen hoe?. Dan had hij als alwetende man antwoord gegeven, uitgelegd en vertederd gelachen. Het was goed geweest.

 

De kindertijd met z地 eigen dochter gleed langs z地 geestesoog. Het lopen aan het handje op het stenen muurtje bij de kerk, het uren optillen van het meisje bij Sinterklaasintochten, het samen met een zak popcorn kijken naar kindertelevisie, en het samen muziek luisteren.

Hij herinnerde zich de eerste luier die verschoond werd, dat had hij gedaan. De staartjes die hij had leren maken in haar blonde haren na de echtscheiding van haar moeder, en de kwebbelende wandelingen saampjes hand in hand op zondags door de stad waar ze woonden. Het was goed geweest.

 

Hij nam een slok van z地 bacardi-cola, die goed smaakte ondanks de verwachte lichte bijsmaak. Baco was altijd z地 favoriete borrel geweest. Hij nam nog een slok, en draaide een shaggie.

Z地 dochter werd puber, en de belofte van het later een mooie vrouw worden lag al vroeg besloten in haar uiterlijk. Als vader was hij altijd b鑽etrots geweest, en de liefde voor z地 kind was oneindig. Hij hoorde weer haar klaterende stem in z地 hoofd: 滴ai pap, hoe vind je m地 nieuwe oorbellen? 滴ai pap, staat dit? 滴ai pap, kan dit zo denk je? Staat dit niet raar? Hij glimlachte. Hij kreeg een warm gevoel bij de herinnering dat als ze samen ergens heen zouden gaan, hij altijd had moeten wachten op tot de gewenste haardracht perfect was, de kleding goed zat, de juiste schoenen aangetrokken waren, en ze dan uiteindelijk als ze klaar was riep: 撤ap, ben je nu klaar? We kunnen gaan. Ga je mee? Soezerig geworden verloor hij zich in de herinnering. Het was goed geweest.

 

Tot die ene dag, tot het gebeurde. Na die ene dag had hij z地 kind stukje bij beetje zien verdwijnen, stukje bij beetje de wereld los zien laten. Bij ieder stukje liet hij ook wat los, en verloor steeds een stukje leven. Niemand had het gezien, maar hij had het machteloos wel moeten zien. Onafwendbaar had het totale verlies van het geheel zich langzaam aangekondigd. Hij nam nog een slok van z地 baco, en dronk het glas leeg. De bijsmaak ging nu langs hem heen. Soezeriger geworden dacht hij verder, en draaide nog een shaggie.

 

De dag dat ze van de wereld verdwenen was, was ook hij van binnen verdwenen. De stiefkindertjes waren hartverwarmend geweest, maar de warmte in z地 ziel die z地 dochter gebracht had was verdwenen. Hij sloot z地 ogen, de herinnering was groot. Hij voelde zich zwaar en loom.

Z地 dochter zei: 撤ap, ben je nu klaar? We kunnen gaan. Ga je mee? Ze grepen elkaars hand, en gingen. Het was goed.