Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

 Onze politie, deel II

(10 maart 2005) 

 

Het is in Enkhuizen de bedoeling van een meerderheid van de gemeenteraad (9 man vóór, 8 man tégen) dat er een gedoogbeleid voor verkoop van softdrugs (hasj en wiet) gevoerd wordt. Ook mijn partij, Nieuw Enkhuizen, had dat in het verkiezingsprogramma staan. Uiteindelijk is het een verantwoordelijkheid van de burgemeester, doch die zal met een dergelijk, voor een kleine gemeente zwaar onderwerp niet zomaar tegen een raadsmeerderheid ingaan. Zoiets leidt namelijk niet echt tot prettige werkverhoudingen.

 

Het gedogen van de verkoop van softdrugs is een idee van zo’n ruim drie decennia oud. De gedachte achter zo’n gedoogbeleid was dat als er gelegenheden zijn (de coffeeshops) voor gedoogde verkoop van uitsluitend softdrugs, jongeren minder snel in aanraking zouden komen met allerlei soorten harddrugs. In deze begintijd speelde in de steden het nogal zichtbare heroďneprobleem, mensen waren doodsbenauwd dat hun kinderen daarmee in aanraking zouden komen.

Het idee achter een gedoogbeleid voor verkoop van softdrugs is dus:

 

Het minimaliseren van in aanraking komen met harddrugs door jongeren!

 

Op zich een zinnig idee, en door mijn partij en mezelf ook ondersteund zoals ik eerder meldde [klik hier].

Maar wat is er door de jaren heen gebeurd met het gedoogbeleid? Het is geen beleid meer met bovenstaande bedoeling, maar het is langzamerhand verworden tot een beleid om mensen de gelegenheid te kunnen geven tot het kopen en gebruiken van softdrugs. De oorspronkelijke bedoeling is uit zicht geraakt. Hierdoor vinden veel mensen het gebruik van softdrugs nu net zo normaal als het drinken van een biertje etc. Oók ikzélf heb dat, ik ben tenslotte opgegroeid tijdens dit gedoogbeleid. Maar ik besef wél dat er een verschil is tussen het gevoelsmatig aangeleerde “normaal” vinden, en het rationeel beseffen dat het niét normaal is! Onderzoeken wijzen ook steeds váker uit dat het gebruik van softdrugs niet zo onschuldig is als altijd beweerd werd. Maar het valt niet te ontkennen dat het gebruik van softdrugs in de huidige samenleving “geďntegreerd” is…

 

Waar het mij om gáát is dat overal in het land waar een gedoogbeleid wordt ingevoerd of verdedigd het oorspronkelijke argument wordt gebruikt ter invoering of verdediging van dit beleid. En dit is niét meer legitiem! Zéker niet in Enkhuizen, en dat laatste is voor mij dus een item.
Het is oorspronkelijke argument is niet meer legitiem omdat er in deze stad zoveel harddrugs overal te verkrijgen zijn. Jongeren (en ook uiteraard gebruikende ouderen) hebben geen enkele moeite om harddrugs te verkrijgen. Mijns insziens komt dat dus door een nauwelijks of niet efficiënt optreden van de politie tegen de handel in harddrugs. Met andere woorden:

 

De politie als onderdeel van Justitie ondergraaft zélf door het niet efficiënt optreden tegen de handel in harddrugs de legitimiteit van de argumentatie voor het door Justitie gehanteerd gedoogbeleid voor de verkoop van softdrugs!

 

En dit vind ik zeer tweeslachtig. Als dit niet opgelost wordt in deze stad zal ik zelf dus gedwongen zijn om, denkend vanuit de oorspronkelijke argumenten voor een gedoogbeleid voor verkoop van softdrugs (die ik en anderen gebruikt hebben in de lokale discussie hierover), het idee van zo’n gedoogbeleid te gaan betwijfelen. Dat betekent in de huidige verhouding in deze raad (9 vóór, 8 tégen) dus een omslag. Ook is er de kans dat anderen ook zo zullen gaan denken.

Ik persoonlijk vind nog steeds dat we een gedoogbeleid moeten nastreven, en dit nog steeds vanuit de oorspronkelijke gedachte. Niet vanuit het feit dat ikzelf zo’n beleid als normaal ervaar doordat ik er mee opgegroeid ben. Maar ik vind ook dat we moeten denken aan jongeren in aantocht, en de grote kans op in aanraking komen met harddrugs in Enkhuizen.

 

De politie MOET gaan optreden tegen verkoop van harddrugs!

 

In “Onze politie, deel I” noemde ik dit ook al, en daar sta ik als raadslid en bezorgde vader héél erg achter!

 

Hans Langbroek, raadslid voor de fractie van Nieuw Enkhuizen