Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Ontmenselijking en geneuzel
Een aanklacht
(10 september 2006)

Vandaag ben ik op condoléance geweest bij goede vrienden van me in Enkhuizen, jonge mensen. De moeder en schoonmoeder van het stel is overleden, 56 jaar jong.
Naast de uiteindelijk verloren strijd tegen de kanker, ben ik het meest geschokt geraakt door de strijd welke geleverd moest worden door de stervende, volledig van hulp afhankelijke vrouw om een vorm van thuishulp te kunnen krijgen. Iemand wiens enige uitzicht nog de dood binnen korte tijd is, iemand die volledig immobiel is geworden, iemand die niets meer kan; en nóg moet er om zoiets gestreden worden. In de laatste fase van het leven is Nederland nóg bezig met wat het kost om een mens eten te kunnen geven of naar een toilet te kunnen helpen.

Enkele jaren terug is de moeder van de vriendin van de Vette Knol overleden. Ik kende haar goed, zij woonde ook in Enkhuizen. Naast de uiteindelijk verloren strijd tegen de kanker, ben ik het meest geschokt geraakt door de strijd welke geleverd moest worden door de stervende, volledig van hulp afhankelijke vrouw om een vorm van thuishulp te kunnen krijgen.
De moeder van de vriendin van de Vette Knol heeft het uiteindelijk niét gekregen. Haar twee kinderen, de één woonde en werkte in het buitenland, de ander aan de andere kant van het land, hebben uiteindelijk samen privéhulp geregeld. De zoon, die constant bezig is geweest de Thuiszorg ervan te overtuigen dat hulp hard nodig was, belde op een gegeven moment om die privéhulp op eigen kosten te krijgen. Op een dag om 10 voor 2 's middags was dat eindelijk geregeld, en om 2 uur stierf de vrouw. De indicatiestelling van de Thuiszorg had constant beweerd dat hulp niet nodig was.

De Thuiszorg van de Omring heeft allerlei werkprocedureafspraken, kwaliteitseisen, prestatienormafspraken, en een kwaliteitssysteem waarin alles beschreven staat. Alles ziet er perfect uit op papier, en straks als ze meedingen in de strijd om het kunnen en mogen leveren van zorg dan gaan de gemeentes die in het kader van de WMO de markt opgaan van dat beschreven kwaliteitssysteem uit. Ze gaan uit van het papier. De gemeentes gaan straks uit van de papieren leugen. Bij alle mededingende instellingen.
Nu moet ik een WMO-verordening lezen van 100 pagina's. Het zit geweldig in elkaar, er staat van alles in over wat en hoe dingen geregeld worden, en de raad mag er ook nog eens wat over gaan zeggen. We kunnen straks zeggen dat de gemeenteraden van Enkhuizen, en van Verweggistan en Tietjerksteradeel de zaken goed voor elkaar hebben! Op papier. We creëren met z'n allen een gigantische, honderd pagina's lange, papieren leugen. Wat in zulke papieren leugens staat, alles honderd procent goed doordacht met behulp van de democratie, is gewoon niet waar. Het gebeurt niet in het echt. Ik heb het zelf gezien, en velen met mij hebben het zelf gezien. We belazeren met z'n allen iedereen en onszelf door te geloven in die leugen.

De WMO leunt straks voor dit soort dingen op mantelzorg. Mantelzorg is zorg door familie en de sociale omgeving. Nu ken ik toevallig iemand die deze mantelzorg heeft moeten leveren voor z'n geestelijk achteruitgaande bejaarde moeder. Daartoe heeft die man bij z'n werkgever dus een keer of 8 in anderhalf jaar een snipperdag moeten nemen om zorg te regelen, zorgverleners te woord te staan en uiteindelijk een instelling te moeten regelen en een huis leeghalen. Deze 8 snipperdagen hebben mede aanleiding gegeven voor de werkgever om uiteindelijk de man te ontslaan omdat "hij niet betrokken was bij het bedrijf". En deze man staat in deze ervaring niet bepaald alleen.
De mantelzorg in de WMO is één grote farce, mensen kunnen en mogen dat niet meer doen in deze samenleving. Het wordt niet meer geaccepteerd door werkgevers als mensen er regelmatig tussenuit moeten voor mantelzorg. De ondersteuning van mantelzorg in de WMO is een leugen die niet waargemaakt kan worden, ook niet na aanpassing door de raad. De economie gaat voor de mens, de rest wat verteld wordt is een leugen.

Enkele jaren terug kende ik een jongen van destijds een jaar of 22. Op een dag werd hij op z'n werk gebeld door een moeder welke in paniek was. De vader was met een ambulance opgehaald, en bleek in het ziekenhuis volledig verkankerd te zijn. Hij ging dood. De moeder vroeg de jongen direct naar het ziekenhuis te komen, het was nodig. De jongen is naar z'n werkgever gestapt, en vroeg na uitleg of hij dus weg mocht. Het antwoord van de werkgever was, letterlijk geciteerd: “Moet dat godverdomme?! Je vader is na werktijd ook dood, er verandert niets in de situatie en het is hier hartstikke druk! Je mag niet weg! Als je gaat kun je meteen wegblijven ook!” De jongen ging weer aan het werk, en....

De thuiszorginstellingen doen hun werk niet, de kaders kunnen en snappen het niet. De werkers in het veld valt niets te verwijten, zij leveren doorgaans zeer betrokken hun zorg aan de cliënten.
De werkgevers willen geen mantelzorgers en mensen met zieke familie. Ze willen geld en mensen die geld opleveren.
Het kabinet wil geen mensen die ziek zijn. Ze kosten geld. Om het op te lossen doen we alsof die zieke mensen het zelf allemaal kunnen en willen regelen. We geven ze een PGB, een Persoons Gebonden Budget en we laten ze zichzelf de moord regelen en sterven.
De politiek vindt het lastig. De grote partijen met een sociaal gezicht houden zich bezig met onderling gebakkelei en woordspelingen om kiezers te trekken, of geneuzel over burgemeesters en kamerleden.

En de burger ziet het niet. Ik ook vaak niet. Als ik op straat loop, en de auto's zie, de mooie spullen in de winkels, krantenberichten over teruglopende werkloosheid, winkelende mensen, vrolijke terrassen, kleuren alom, dan zie ik het ook niet. Ik zie het niet op dezelfde manier dat als ik naar één of andere voor mijn part bodybuilder kijk die één en al kracht uitstraalt, niet zie dat hij na jaren gebruik van anabolen van binnen volledig verrot is. Lever, nieren, hormoonhuishouding, alles verrot. De buitenkant is niet de binnenkant, net als bij onze samenleving.
Op straat denk ik vaak: “Speelt het zich allemaal soms slechts in m'n hoofd af? Is het wel zo?” Maar uiteindelijk is het wél zo. En ben ik niet de enige die dat zo ervaart, inclusief de twijfels soms.
Na vanmiddag op die condoléance heb ik het punt bereikt, na jaren van streepje op streepje kwader worden over de ontmenselijking die in onze samenleving rondwaart, dat ik het niet meer accepteer. Dat ik het niet meer tolereer, en niet meer aan de leugen wens mee te werken door te doen of we het allemaal goed gaan regelen. Dat m'n kwaadheid oncontroleerbaar wordt in m'n geest. Goed regelen door er verstandig over te praten; door een verordening van 100 pagina's leugen door te werken die nooit waargemaakt kan worden, ook al “heb je zoiets nu eenmaal nodig om iets te kunnen doen, en af te kunnen meten of de prestatienormafspraken gehaald worden”.... Op papier wel ja, we krijgen dan een keurig rapport waarin te lezen staat hoeveel mensen zorg ontvangen hebben, en wat voor soort zorg, en wat het gekost heeft. Maar we krijgen niet de dagelijkse realiteit van de grote leugen te lezen.
In Nederland wordt de niet-gezonde mens weggewerkt. Ooit was de economie een instrument om mensen een vorm van welvaart te kunnen geven. Nu is de mens er om de economie te laten bestaan. De mens ten dienste van de economie.
In Nederland wordt het sterven weggewerkt. Maar wie het sterven wegwerkt, werkt ook de mens weg. Het sterven is onlosmakelijk verbonden aan de mens, tot de laatste tel en adem.

Ik ben kwaad.

Hans Langbroek