Hans Langbroek,raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Onbetekenend

(4 maart 2007)

 

Ondanks het groenseizoen was er een grijze stilte neergedaald. Over het groepje mensen heen waar ik achter liep zag ik hen tween op de rug. Hij was breed in de schouders, de kracht straalde er vanaf. De lange blonde manen waren stijl naar beneden gekamd. Zij had een oerhollandse bouw, maar zag er nu fragiel uit. Muziek die ik een half uur terug gehoord had bonkte nog in mn hoofd.

Ze liepen naar een metalen stellage. Hij legde het gene dat hij de hele weg in zn armen gedragen had, een klein gelakt blankhouten kistje van amper 60 cm lang, op de stellage. De geest explodeerde, en ik besefte dat dit voor hen tot in het oneindige zo was.

 

De bel ging. Mn vriendin stond op en deed open. Hij stapte binnen, n bonk vrolijke en tintelende zonneschijn, en riep: Komen jullie kijken! Het is een meisje, en ze lijkt op mij! Ze zijn nu thuis! We liepen mee naar hun huis, twee huizen verderop bij ons vandaan. Het meisje leek op hem. Er is iets met haar hartje, maar voor de rest is ze kerngezond! De dokters gaan nog kijken. Maar ze lijkt op mij h? Ja, ze leek echt op hem.

 

Hans, het was zo raar. Ik zat in de wachtkamer, en die was helemaal afgesloten. Ik zat daar, en ineens voelde ik een ijskoude wind langs me heen gaan. Die wind ging richting het raam, en verdween daar in de nacht. Ik wist gewoon, dat was zij. Ze is nu weg, ik wist het gewoon. Toen ging de deur open, en de chirurg die haar hart opereerde vertelde ons dat ze tijdens de operatie gegaan was. Ze kon de operatie niet aan, was te zwak. Het was zo raar Hans, het was zo raar.

 

Wat ik wilde, wat ik echt gewild had, was dat het nummer Cherish van Kool & The Gang het onbetekenende nummer had kunnen blijven dat het had moeten zijn.