Hans Langbroek,raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Onbegrijpelijk
(15 oktober 2006)

De afgelopen week stond wat mij betreft qua actualiteit in het teken van allerlei onbegrijpelijk nieuws. Het was n grote ratjetoe van verbazingwekkend nieuws over geweld tegen hulpverleners, en vooral het nieuws over geweld tegen ambulancepersoneel overheerste de media.
De laatste jaren lees je dit soort dingen vaak. Het is nu het ambulancepersoneel dat de klos is, zo lezend in de media. Maar goedbeschouwd gaat het om heel veel beroepen die constant te maken hebben met snel toenemend geweld van allerlei burgers.
Kijk naar de geweldplegingen tegen personeel in ziekenhuizen en eerste hulpposten, geweld waar wegwerkers tegenwoordig mee te maken hebben, huisartsen die mishandeld worden en bedreigd, ambtenaren van sociale diensten die te maken krijgen met gewapend geweld, politici die bedreigd worden en kogels toegestuurd krijgen, onderwijzend personeel dat door ouders en leerlingen als vodden behandeld wordt en ook bedreigd en mishandeld, winkelpersoneel dat overhoop gestoken of geschoten wordt door betrapte winkeldieven, journalisten die niets meer kunnen of mogen schrijven omdat ze bedreigd of gedood worden, politiemannen die gewoon hun werk doen en te maken krijgen met gewelddadige mafketels die doorslaan, en zo kun je wel doorgaan met opnoemen. Oude mensen die uit scootmobielen geslagen worden en ook nog snel even beroofd... Het is allemaal n grote, onbegrijpelijke, totale verloedering van wat dit land ooit was.
Volgens mij is dit niet meer op te lossen met een maatschappelijke discussie over normen en waarden, de figuren die dit doen zijn in aantal z groot geworden en staan z ver van maatschappelijke discussies af dat die discussie uiteindelijk alleen de mensen bereikt die potentieel slachtoffer zijn. De gewone man/vrouw dus.
Het lijkt wel of het een groot deel van de inwoners van dit land totaal niets meer kan schelen wat er met medemensen gebeurt, hoe het met medemensen gaat. Het ik heeft in dit land groteske vormen aangenomen lijkt het wel, en ik zou haast zeggen dat het ik zich in een soort onmatig gegroeid kankergezwel van de geest van de huidige mensen heeft getransformeerd...
Al dat geweld lijkt voort te komen uit dat al die onmatig gegroeide ikken een aan hun overmatige grootte aangepaste behoefte aan bezit en erkenning hebben gekregen, en dat tegen elke prijs tot zich wensen te nemen.
Maar het uit zich niet alleen in letterlijk geweld. Ook andere vormen van wat ik als geweld beschouw druipen als een soort giftig kwijl de samenleving in. De ondernemers die het ondernemingsmiddel kapitaal niet meer als middel zien, maar dit hebben laten verworden en degenereren tot doel van de onderneming, tot doel voor zichzlf. Ten koste van alles en iedereen om zich heen: werknemers, afnemers, toeleveranciers, de onderneming zlf! Alles voor verrijking van zichzelf. Het is een vorm van geweld dat deze mensen plegen naar hun omgeving.
Maar ook werknemers die stelen van de onderneming. Stelen door de kantjes eraf te lopen, stelen in materile dingen, collega's naaien, internetten en emailen in de baas z'n tijd, zich ziek melden omdat ze wat anders te doen hebben: alles in het teken van dat het allemaal maar moet kunnen in deze tijd...
Politici die wanpresteren, die grove fouten maken en gewoon niet opdonderen. Die leugens vertellen en ondanks uitkomen daarvan ng niet opstappen; die niet eens weten wat het minimumloon is en dat tch willen verlagen: het is geweld naar grote groepen in de samenleving.
Het is allemaal onbegrijpelijk, ik vind het allemaal onbegrijpelijk. Het is n groot falen met z'n allen in het creren van een leefwaardige samenleving, n groot falen met z'n allen in menselijkheid en menswaardigheid. Onbegrijpelijk, en ik wil dat niet.
Maar ik ben bang dat er wat dat betreft straks geen keuze meer is, het wordt f keihard en dan ng veel harder meedoen f ten onder gaan. Onbegrijpelijk...

Hans Langbroek.