Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Maldito is dood
(13 juni 2009)

Sinds het [Noord Hollands Dagblad] een discussieforum heeft, ben ik één van de moderators van het eerste uur van dat forum. Dat betekent dat je allerlei idiote reacties van racisten, psychisch gestoorden, mensen die anderen persoonlijk aanvallen, sexisten etc, verwijdert om de discussie enigszins zuiver en op het onderwerp te houden. Leuk werk!

Daarnaast reageerde ik zelf uiteraard ook op dat forum. Discussie met mensen die je niet kent, dus puur met andermans gedachten, heeft een heel eigen waarde.
Het modereren en reageren deed ik altijd onder de naam "Maldito". Maar als het door mij nodig geacht werd zette ik er wel mijn eigen naam onder, Hans Langbroek. Zo anoniem ben ik niet bepaald bezig in mijn leven tenslotte, en daar begin ik ook niet mee.

Gisterochtend, 's ochtends om 7 uur, heb ik de activiteit van Maldito beëindigd. Deels gedwongen door omstandigheden vanuit mijn eigen visie, en deels om hoe ik naar de wereld van deze tijd kijk.
De chef van de internetredactie van het NHD, Wim Wegman, vroeg per mail waarom ik ermee stopte en of er soms iets aan de hand was. Dat gaf me de gelegenheid iets op virtueel papier neer te zetten, en onderstaand antwoord heb ik dan ook aan Wim gemaild. Rechtstreeks uit het hart, en helemaal Hans Langbroek met een beetje Maldito.

Hai Wim,

 

Er is niets aan de hand. Dat ik er mee wil nokken heeft een eigen tweeledige diversiteit aan redenen.

 

In het Zenboeddhisme, wat een stevig geïntegreerd deel van de structuur van mijn denkwijze uitmaakt, zonder dat ik als Zenboeddhist beschouwd kan en dien te worden, kent men de term: “De Stank van Zen”.

Daar wordt mee bedoeld dat mensen die aan Zenoefeningen gaan doen, en daarmee verschillende inzichten kunnen verkrijgen over zaken, op een gegeven moment menen een “verlichting” door te maken en daardoor nergens anders meer over kunnen praten. Ze praten over Zen als iets dat ze als bijna goddelijk ervaren, tegen iedereen die ze tegenkomen. Ze maken iedereen die ze tegenkomen helemaal gestoord in hun euforische enthousiasme over de nieuw verkregen inzichten.

Op een dag gaat dat weer over, men komt weer heel nuchter met twee benen op de grond terecht, en het leven van alledag wordt daarna weer heel normaal verder geleefd. Maar dan binnen een kader van Zenactiviteit.

Behalve als mensen een stoornis hebben, dan gaat die “stank” door en zal niet stoppen.

 

De stank van Zen zie ik ook ontstaan op een ander gebied, namelijk internet. Internet is voor de grotere massa redelijk nieuw te noemen, de grote hap van individuen doet er minder dan 10 jaar iets mee.

Bijvoorbeeld: een paar jaar terug nog maar was ik de enige politicus in West-Friesland met een eigen website. Nu weblogt bijkans iedere lokale, regionale, provinciale en nationale zich politicus noemende figuur er op los dat het een lieve lust is! Als burger weet ik nu welke politicus van Brandbier houdt, wie afgelopen weekend is gaan vissen met vrienden, wiens zoontje gevallen is en nu met een pleister op de knie loopt, und so weiter. Daar doorheen verweven de politieke activiteit. Zo’n beetje wat ikzelf ook deed: zinloos, maar wél heel leuk!

 

Nu de massa internet ontdekt en verovert raakt iedereen er enthousiast over. Er wordt van alles gedaan met internet dat nuttig is. Marktplaats.nl, schoolbank.nl, gemeentes benaderen via internet, bedrijven presenteren zich, instanties als de VN laten goed zien wat ze doen, het CBS maakt alles openbaar: schitterend gewoon. Iedereen heeft het dan ook over internet, over wat ze gezien en ontdekt hebben, of over de rol van internet in deze samenleving. Alles gaat over internet, het leven gebeurt op internet. Ik word er helemaal gek van: De Stank van Zen.

 

Zoals jij als chef van de internetredactie waarschijnlijk wel weet, heb ik het zelf op internet vaak over matiging van leef- en denkwijze die nodig is om deze wereld voor z’n huidige en toekomstige bewoners leefbaar te houden. Met die bewoners bedoel ik dan doorgaans álle bewoners: mens, dier en plant.

De mens is onmatig geworden in z’n behoeftebevrediging. Als iets ook maar enigszins lijkt op een behoefte, dan wil de mens die behoefte bevredigd zien worden. Men meent zelfs recht te hebben daarop.

Waar nog niet zoveel jaren terug een kind een koekje van z’n moeder kreeg, lopen kinderen op straat nu met een zak koek of snoep. Volwassenen idem dito, we menen “rechten” te hebben om te consumeren, op te maken, te doen wat ons goed lijkt, te zijn wie we zijn, te pakken wat we kunnen pakken.

 

Wij doen aan directe behoeftebevredigingen. Als er een vermeende behoefte is, dan dient die bevredigd te worden. De crisis die aan graaiers toegeschreven wordt, is door ons allemaal veroorzaakt. De graaiers zijn alleen de uitvergrote vormen van wie wijzelf geworden zijn.

Kijk in elke willekeurige supermarkt naar de meer dan 100 soorten koek die in de schappen liggen, de 200 soorten snoep in de schappen, de 60 soorten frisdranken. Onmatigheid, onzinnigheid, verloedering, vervlakking in mentale processen, en exponentieel toenemende decadentie.

De Stank van Zen, de stank van wat wij menen dat vrijheid inhoudt.

 

Dat zie ik dus ook terug op internet, in de vorm van de verschillende soorten discussiefora.

Ik heb op verschillende van die fora gefunctioneerd, altijd om te kijken en bestuderen wat er nu aan meningen bestond. Het is een mogelijkheid om je eigen denken te ontwikkelen.

Zelfs ook een aantal jaren op een site als marokko.nl dwaalde ik rond, en discussieerde mee om te kijken wat er nu eigenlijk allemaal speelde bij de jongeren van Marokkaanse komaf. Heel interessant, en ondersteunend voor hoe je zaken kunt zien.

 

Maar langzaam zijn deze discussiefora de laatste paar jaren veranderd. De Stank van Zen haalt ze in, in de vorm van menen dat vrijheid gelijk staat aan alles mogen zeggen dat gezegd zou kunnen worden in elke bewoording die mogelijk is. Dát gevoegd met de wens tot onmatige decadente directe behoeftebevrediging die ons als huidige mensen kenmerkt, zorgt ervoor dat in alle anonimiteit de onderbuik van de mensen om je heen in hevige diarrische hoedanigheid zichtbaar wordt. De Stank van Zen, gecombineerd met de stoornis.

Zoals men meent dat als men twee zakken koek wenst te eten, men ook op dat moment de mogelijkheid moet hebben twee zakken koek te eten omdat dit recht bestaat, geldt dit ook op de discussiefora. Men meent op een bepaald moment iets ergens van te vinden, hoe onzinnig en in welke emotie dan ook, en plempt dat op internet. De directe behoeftebevrediging van meningsuiting in de hormonale emotie van één bepaald moment.

Onmatigheid van behoeftebevrediging in één van z’n meest bizarre uiterlijkheden, en de vervlakking van mentale processen tonend in al z’n afschuwwekkendheid.

 

Als waarschuwing: decadentie is altijd, nooit niet, één der laatste voorbodes geweest van verval en inéénstorting van wereldlijke machten en grote rijken. De decadentie van de leefwijze van het westen op dit moment overtreft alles dat ooit aan decadentie heeft bestaan, op een schaal in de breedte van de bevolking die nooit eerder voor mogelijk werd gehouden.

 

Daarom Wim, ga ik uit van “Verbeter de wereld en begin bij jezelf”. Zoals ik tegenwoordig, sinds ik niet meer rook, al een jaar lopend naar m’n werk ga omdat 2,5 km reisafstand idioot is om met de auto te gaan, stop ik ook met Maldito en z’n aangekoppelde activiteiten.

De Stank van Zen heeft toch ook mij te pakken, en de directe behoeftebevrediging die ik altijd tegengegaan ben, nu duidelijk stiekem via een spleetje in m’n mentale verdediging ook. Ik ben wat betreft internet gaan lijden aan de wet van de remmende voorsprong, en die remmende voorsprong breek ik in één keer af nu. Symbolisch, en virtueel fysiek.

Ik ga terug keren naar de oorsprong, en zal tijd gaan zoeken en maken om weer op m’n eigen website langzaam bezig te gaan. In alle genormaliseerde proporties die passen bij matigheid, zonder dat dit uitmondt in mond dichthouden.

 

 

Aangezien ik het had over een tweeledige diversiteit aan redenen om te stoppen, hieronder de tweede reden:

 

De afgelopen tijd is het gewoonte geworden dat mederaadsleden mijn arme fractievoorzitter in de Enkhuizer raad bestoken met schande spreken over wat voor een reacties zijn partijgenoot Hans Langbroek nu weer op het NHD-internet gezet heeft. Pas terug weer de reactie die ik gegeven heb in dat [artikel] over die verkrachte journaliste, waarin ik op geheel eigen wijze verkrachting in alle omstandigheden, dus ook tijdens oorlog, totaal veroordeel: zelfs dat was aanleiding voor een dame uit de raad, die zichzelf naar buiten toe stevig voorstaat op vrijheid van meningsuiting, mijn fractievoorzitter te benaderen om schande te spreken. Het werd heisa, want ze stuurde ook andere raadsleden die schande-uitspreking, en mijn arme fractievoorzitter kreeg het weer over zich heen.

 

Uiteraard gaat dat allemaal achter mijn rug om, ik word nooit persoonlijk benaderd met dit soort shit. De shit wordt allemaal over arme Harry heen gestort, en dat wil ik hem gaan besparen. Mijn meningsuiting op internet hoeft niet het gene te zijn waaronder hij gaat lijden.

 

Als Maldito niet meer bestaat, totaal van deze aardkloot weggevaagd wordt, hebben de schandesprekende Enkhuizer raadsleden eindelijk weer de door hen zo gewenste geestelijke rust en harmonie om in alle wijsheid over maatschappelijke verschijnselen te kunnen nadenken. Dat gun ik ze uiteraard, bestuurderen moeten hun wijze besluiten kunnen nemen in alle waardigheid.

 

Vandaar dus wat mij betreft, net als Van Speijk, “Dan liever de lucht in”. Opblazen Maldito, totaal wegvagen en tot niet-bestaan veroordelen, ter faveure van de rust en harmonie in de geesten van mijn raadscollega’s.

Echte liefde toch?

 

Groetjes, Hans Langbroek