Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Magie en realiteit

(15 mei 2011)

 

Er is verschil tussen of je langs een weg loopt of langs een weg rijdt. Als je rijdt dan kijk je, en als je loopt dan zie je. Lopen is de natuurlijke beweging, en ik neem aan dat ons visuele waarnemingsvermogen daarop is aangepast door de evolutie.

 

Sinds ik gestopt ben met roken, 1 juli 2008, loop ik dagelijks naar m’n werk op bedrijventerrein Schepenwijk. Binnenstad, fietspad langs de Provinciale Weg, bedrijventerrein. En ’s middags weer terug. Niet echt een spannende route.

Toch valt dat mee. Als je die route loopt is er onderweg van alles te zien dat je niet ziet als je bijvoorbeeld met de auto die route aflegt. Wat best wel veel mensen feitelijk doen.

Wat je ziet verandert door de seizoenen heen sterk. De landschappen die te zien zijn in bijvoorbeeld herfst en zomer verschillen van elkaar alsof ze zich op verschillende planeten bevinden.

 

Af en toe neem ik met m’n mobiele telefoontje een fotootje van wat er te zien valt. Inferieure telefoonkwaliteit uiteraard, maar toch aardig als voorbeeld van wat er lopend te zien valt dat niet te zien is vanuit de besloten wereld van een zich haastig voortsnellende auto.

 

Dit onderstaande plaatje bijvoorbeeld, met langzaam zwevende ochtendmist in het mystieke licht van de ontwakende lentezon, brengt bij mij de fantasie tot leven! De Drentse Witte Wieven gaan door mijn hoofd, de geesten der natuur spreken tot me, Moeder Aarde behoedt me voor nóg meer domme dingen die ik kan doen, en haar zus Moedertje Natuur aait me moederlijk over de kaalgeschoren domme arbeidersbol.

Lenteleven ontwaakt, de hoop van bestaan heeft duidelijk een waakvlammetje, het oog van wat je bent kiert open… De [Poort] gaat open, en [deze] ook!

 

 

 

 

Of het plaatje hieronder. Hoe dit stukje landschap door de seizoenen heen kan veranderen is onvoorstelbaar! Onvoorstelbaar in schoonheid, en onvoorstelbaar in uiting van de levenskracht der natuur. Het maakt je bewust van wat belangrijk is, dit soort pareltjes in een wereld vol cynisch brullend, jachtig ochtendverkeer.

 

 

 

 

Het onderstaande voor automobilisten totaal onzichtbare… Een visuele schat, vastgelegd op een inferieur telefoontje! Het is een beeld dat ik dagelijks bekijk, in ochtendzon en late middagzon.

Als je wilt, dan zie je!

 

 

 

 

Als laatste wil ik u dit zéker niet onthouden. Het is voor mij de toegang naar de rustplaats van de geesten en levensadem van lente, zomer, winter en herfst. Naar de zwevende geesten die leven bevatten en bezielen, naar de binnenaarde waar verhalen werkelijkheid zijn en alternatieve realiteiten levensvatbaar zijn.

En dat allemaal bezien vanaf het fietspad langs de Provinciale Weg, de 300 meter tussen het Westeinde en de oversteekplaats naar Schepenwijk in! U weet wel, het fietspad waarvan sommigen weten dat het een beetje magie bevat, de magie die het leven in stand houdt. De magie die vele namen heeft, doch maar één enkelvoudige onbenoembare aard…