Hans Langbroek,raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

In de groep, poli's en zo.

(20 januari 2008)

 

Persoonlijk heb ik altijd moeite gehad bij een groep te behoren. In groepen heersen gedachtenrichtingen, en als je als groepslid dan toch een andere richting kiest of apprecieert dan lig je uit de groep. Dan kun je in mijn ogen net zo goed niet bij een groep behoren, een groep is dan namelijk een gevangenis voor je denken. En gevangenissen zijn niet leuk!

 

Maar: zoals het altijd gaat, het leven houdt geen rekening met wat jij als mens allemaal wel of niet leuk vindt, waar je wel of geen moeite mee hebt, het leven gaat zn weg. Het leven zal hooguit een keuze die je in je leven gemaakt hebt enigszins meenemen en deels integreren in de weg die het kiest. Zo heeft het leven ook besloten dat ieder mens bij een groep behoort, of die mens dat wil of niet.

 

De n is als Duitser geboren en krijgt nog steeds de shit te horen van wat zijn land in het verleden heeft gedaan, de ander woont naast een vulkaan die uitbarst en is daarna lid van de groep slachtoffers, en zo kun je eindeloos doorgaan. Soms kies je zelf voor groepen: voetbalelftallen, schaakverenigingen, werkgevers, politieke partijen, en raadslid.

Dat laatste, raadslid, daar hebben de Enkhuizer kiezers en ik samen in mijn geval voor gekozen dat ik momenteel ben.

 

Als raadslid maak je een interessante combinatie mee van behoren bij groepen en individualisme. Je bent lid van een politieke partij, van oppositie of coalitie, en van de raad. Daarnaast word je geacht zonder last of ruggespraak besluiten wel of niet te steunen. Oftewel, je beslist als individu. Als dan op een gegeven moment een besluit gevallen is, ben je daarna ineens als raad in zn geheel weer verantwoordelijk voor het genomen besluit. Ongeacht of je als raadslid uiteindelijk voor of tegen gestemd hebt. Daar kun je dan ook op aangesproken worden, ongeacht je stem: je behoort tot de raad Hl interessant, en voor mij heel fascinerend!

 

Maar fascinerend of niet, het is zoals het is. Zo is het momenteel ook met het besluit dat de Enkhuizer raad genomen heeft over de plannen De Nijs en Scholtens/zorgpartijen. Ieder raadslid heeft zn afwegingen gemaakt, zich geschaard bij een groep of als individu beslist, en eindigt met medeverantwoordelijk zijn voor het besluit zoals het genomen is. Dat is politiek, en dat weet je van tevoren als je ermee begint. Dit staat los van of je het leuk vindt of niet dat dit zo is.

 

Op dit moment staan we met 17 raadsleden voor de situatie dat er democratisch gekozen is voor het bouwplan van ontwikkelaar De Nijs, en dat de zorgpartijen het plan opgevat hebben naar aanleiding hiervan te vertrekken uit Enkhuizen. Een situatie die niet leuk is, maar wel de realiteit.

Nu kunnen we natuurlijk naar Enkhuizer gewoonte de situatie waar we in beland zijn gaan uitvechten, en rollend door de lokale winkelstraat elkaar overal de schuld van geven alsof we op het eindpunt der tijden beland zijn. Daar heeft niemand denk ik wat aan. Maar we kunnen de huidige situatie ook gewoon gaan beschouwen als een nieuw vertrekpunt voor de dingen die gaan komen en die we moeten gaan doen. Die we moeten gaan doen als raad! Daar zijn we voor gekozen door mensen, dingen doen en dingen besluiten. Nu moeten we iets gaan doen, ons uiterste best gaan doen, om trachten ervoor te zorgen dat er een oplossing komt die acceptabel en verbeterend is voor onze gemeenschap die Enkhuizen heet. Ok een groep

 

Het is nu zaak om als 17 individuen in gezamenlijkheid als raad te gaan bedenken hoe we onze kiezers toch kunnen blijven voorzien van een voorziening die voor onze stad door iedereen gewenst wordt, namelijk het behoud van zorg in onze stad op een wijze die goed is voor mensen. We hebben gewoon te dealen met hoe het nu is, de emotie van het moment lost niets op als we die gebruiken om elkaar af te maken op niets af. We zijn gezamenlijk verantwoordelijk als raad!

 

Daarom: ik hoop dat iedereen nu zn ei kwijt is, zn boosheid en emotie heeft kunnen uiten, zn ontsteltenis heeft verwerkt, en verder kan gaan met wat er gedaan moet worden. Ik hoop dat we verder kunnen gaan met handelen als een gemeenteraad die zich verantwoordelijk voelt voor waar ze mee bezig is.

 

Hans Langbroek