Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

 Eerste ervaring met een identiteitsbewijs...
(26 februari 2005)

Deze week heb ik voor het eerst in m'n leven een identiteitsbewijs moeten laten zien, en dat dan alleen omdat ik besta! Geen verkeerscontrole, geen woeste demonstratie, geen alcoholfuik of iets dergelijks, maar gewoon: Hé, jij bestaat Langbroek! Ben jij wel Langbroek?!
Een rare ervaring moet ik zeggen, totaal vreemd aan wat ik gewend ben in dit nu al een behoorlijk tijdje durende leven.

Het was niet op straat of zo, maar op het bedrijf waar ik werk. Er kwam om kwart over negen 's ochtends een meneer binnen met een zwart-witte jas aan. De meneer begon, na een enkele minuten durend gesprekje op kantoor, de medewerkers langs te lopen. Ik was op dat moment achterin aan het werk met twee anderen, en zag dat dus allemaal vanaf een afstandje aan. Na drie medewerkers begon ik te beseffen wat die meneer aan het doen was, en dat vond ik een buitengewoon onprettige gedachte!
Na een half uurtje was de meneer bij ons achterin beland, en vroeg aan ons of we ons identiteitsbewijs wilden laten zien. Daar voelde ik eigenlijk een behoorlijke weerstand tegen, en daarom besloot ik "Nee!" te zeggen. Dat zei ik dus ook. De meneer vroeg waarom niet, en zei dat hij van het UWV was en bevoegd om mij m'n identiteitsbewijs te vragen. Aangezien de weerstand die ik daartegen voelde dus een gevoelskwestie was, besloot ik alle standaard anti-uitlatingen maar te gebruiken die ik zo gauw kon bedenken in een soort foeterende woordenregen.
"En waarom dan wel? Denk je soms dat ik crimineel ben? De mensen staan hier allemaal te werken voor hun hypotheekjes, auto's en schoolgeld voor hun kinderen, meer niet! Zie ik eruit als een terrorist?! Ben je bang dat ik bommen leg of zo?! Zie ik er illegaal uit?!" en zo verder met alle dingen die boze mensen in zo'n situatie zeggen. Afijn, u kent dat wel waarschijnlijk.
De meneer hoorde dat allemaal onbewogen en minzaam aan, liet op mijn verzoek z'n identiteitsbewijs zien (wat hij al standaard honderden keren had moeten doen aan dat versleten pasje te zien...) en zei nogmaals dat hij het recht had op dat te vragen. En dat het was om illegalen op te sporen, dat dit al sinds 1994 zo was en dat wij dat als werknemers moesten weten.
Een collega van mij ging toen ook maar foeteren, en ik vroeg wat er zou gebeuren als we gewoon weigerden ons te identificeren. Toen begon de man van weeromstuit maar terug te foeteren, baste nors dat hij er niet goed van werd, in deze héle regio was hij úren bezig in elk bedrijf, iedereen weigerde z'n identiteitsbewijs te laten zien, hij snapte niet wat de mensen in deze regio bezielde, in Amsterdam was er geen enkel probleem en hadden de mensen hun bewijs al klaar als hij binnen kwam, wilden we soms € 60,-- boete en waarom moest dat in West-Friesland zo'n probleem zijn etc etc...
Hahaha!  Stiekum was ik toen toch een beetje trots dat de inwoners van West-Friesland in ieder geval geen automatisch met het "gezag" meelopende blatende schaapskudde waren! Maar het feit dat hij de politie kon bellen en de loonadministratie mee kon nemen als wij ons weigerden te identificeren vond ik toch wel minder, en toen ben ik maar naar huis gereden om m'n rijbewijs even te halen. Thuis rende de inwonende vriendin toevallig net in paniek rond door de huiskamer omdat er een dode muis naast de bank lag, dus die heb ik ook maar snel opgeruimd. Hoe dat nu weer kwam...
De meneer van de UWV zei toen ik terug kwam op m'n werk gewoon: "Dank u meneer Langbroek", en toen was het allemaal weer voorbij.
Tja, wel even wennen dat dat in Nederland allemaal zo gaat. Ik heb er nooit mee te maken gehad. Dat er op illegale werknemers gecheckt wordt in bedrijven begrijp ik gerust wel, dat beschermt ook enigszins de werkgelegenheid hier. Maar ik denk dat de eerste keer zomaar op straat toch héél raar zal zijn. Of ik dát leuk ga vinden weet ik nog niet eerlijk gezegd...