Hans Langbroek,raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Hij prt!

(20 februari 2007)

 

Sinds enige tijd hebben wij op het bedrijf waar ik werk twee kantines. Een rokerskantine en een niet-rokerskantine. Aangezien ik tot dusverre nog gehecht ben aan mn peukjes zit ik tijdens de werkschaften in de rokerskantine. Die kantine was voor de twee rokers van het bedrijf, en lekker ruim zo voor twee man.

Degene die daar met en tegenover mij zit zegt nooit wat tegen me, hij is reeds enige jaren boos op me omdat ik iets anders vind dan dat hij vindt. Hl mooi! Zo kunnen we beiden in de schaft genieten van wat we doen, ik lees mn krantjes en mn tijdschrift en hij zn Telegraaf. We hadden daar samen blij en tevre oud kunnen worden met zn twe, elkander nauwelijks tot niet opmerkend, ware het niet dat.

Een collega die gestopt was met roken heeft onlangs besloten daar weer mee te gaan beginnen. Dat kan, het gebeurt regelmatig zelfs met rookstoppers. Nu zit de man dus bij ons in het kleine stille paradijsje met afzuigsysteem. Maar of dit nu te beschouwen valt als een soort heilige drieenheid

De man leest mn krantjes en mn tijdschrift mee. Of hij ze nu op de kop ziet of van de zijkant, hij leest ze opvallend mee. Zn hoofd verschijnt als ik lees half in beeld, een kortgeknipt grijs hoofd met wat afhangende wangen. Dat is lastig, maar het lastigst is dat hij prt!

Wat er ook staat, wat er ook te lezen valt: hij wijst met een met smeerolie bevuilde vinger op de artikelkop, en begint erover te praten! Tegen mij! In het voormalige El Doradootje klinkt nu dagelijks een niet te stoppen in het plat Westfries uitgevoerde npersoonskakofonie van praatziek gebabbel, gekwebbel, getater en gesnater! De kans niet krijgend om te lezen waar hij op wijst en over praat loop ik nu wken achter op het actuele nieuws, en hoor voornamelijk het door de helaas weer rokende college geleverde commentaar op kapotte vogelkastjes, gaten in het wegdek van Westwoud en op straat gevonden Breezerflesjes in Grootebroek! Scheie! De kwebbelaar is volledig Oostindisch doof voor de door de rokerskantine bulderende, gierende, overduidelijk en keihard geschreeuwde non-verbale boodschap: NEE, NEE,  NEE, NEEEEEE!

Tegenover me zie ik dan de reeds jaren boze collega met een nauwelijks verholen sardonische glimlach totaal verheerlijkt en vergenoegd stiekem kijken naar wat er gebeurt. Hij kent namelijk mn welhaast autistisch te noemen krant- en tijdschriftleesgewoontes. De sarcastisch-duivelse gele zwaveldamp komt bijkans zn neus en oren uit!

De afgelopen dagen heb ik enkele honderden opties overwogen om deze paradijsval te stoppen. Uiteindelijk zijn er drie realistische opties overgebleven. De eerste is hem 100,-- bieden om weer te stoppen met roken, en dat dan minstens een jaar. Ruim 8 euro per maand moet je er toch voor over willen hebben om rustig te kunnen schaften?!

De tweede optie is zelf stoppen met roken, maar ik zie zo verschrikkelijk tegen dat maandenlang gehalveerde IQ op dat dit teweegbrengt, en tegen de verdubbeling in gewicht!

De derde optie is gewoon de winterweekendbijlage van de eerste de beste krant helemaal in zn mond stoppen

Dus geachte lezer, als u eerdaags iets mocht vernemen over een gemeenteraadslid dat heeft geprobeerd twee kilo krantenpapier in een collega zn mondholte te proppen, dan gaat dat bericht over mij.

 

Hans Langbroek