Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Herfst

(5 oktober 2007)

 

Herfst I

 

We gaan met z’n allen weer een beetje droef de herfst in. Herfst: een donker, nat, afstervend leven, op weg naar de verstilling van de winter. Een beeld van een lange, glimmend-natte, nachtelijke Westerstraat met doelloos gekleurde lichtborden die hun zinloze nachtboodschap zelfs nog aan die eenzaam in het leven zwalkende, dronken nachtbraker kwijt willen, doemt even mistroostig op in m’n geest. Een spookbeeld van mezelf uit een ver verleden, als er weer eens het liefdesverdriet van die éne “grootste” verloren liefde weggedronken moest worden…

 

Een verregende dode mus ligt op de weg, met de onbeantwoorde vraag om zich heen: “Was dit nu het leven?” Zonder besef behoort het diertje aan de herfst toe. De herfst…

 

De herfst is mooi. Alles wat mooi is draagt iets van geboorte of sterven in zich, iets dat ernaar verwijst of eruit volgt. Daarom is het leven mooier dan dat de meeste mensen (ook ik) kunnen zien; het draagt geboorte én sterven beiden onverbrekelijk en onlosmakelijk in zich.

 

Herfst II

 

Een mooie, stille bijna-herfstnacht. De herfst prangde al iets van haar komende bruine geuren de nachtelijke lucht in, en beloofde daardoor dat de troon van koning Winter dit jaar woest, wit, kil en overheersend zou zijn.

De bloemen tot de zomer behorende stonden hun laatste wanhopige bloei te beleven. Eén bloem speciaal keek ik naar. Voor m’n ogen zag ik haar blonde bloemblaadjes verwelken, de glans van het blijde bloeien werd dof. De bloem huilde. Ze riep me: “Papa, pap, ze hadden pistolen! Ze hebben geslagen! En ik was vastgebonden! Pap, ik was zo bang, ik was zo bang!” Haar blonde blaadjes verdorden, vielen weg; het blijde bloeien was over en de winter trad in. Het was koud, en doods, en hard.

 

Herfst III

 

De herfst legt een doodsbed van voorbij leven over de aarde neer. Een zacht bed, maar de herfst maakt dat bed op een harde manier. De herfst slaat geen leven over, niets ontkomt uiteindelijk. De herfst is de vriend van de winter.

De herfst is ook de vriend van het leven. De herfst maakt leven uit leven, de herfst maakt uit voorbij leven nieuw leven, bereidt het voor. Na de traan, gelaten om het sterven en de dood, is er geboorte. Geboorte, gemaakt uit voorbij leven. Iets sterker dan het voorbije leven doordat het nieuwe leven de winter doorstaan heeft.

Ik hoop dat mijn bloem met de blonde blaadjes ook de winter doorstaat, en weer gaat bloeien.