Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Fuseren, annexeren en corrigeren
(26 maart 2006)

In het NHD stond afgelopen week tweemaal een artikel over herindelingen en grenscorrecties in West-Friesland. Eén van de artikelen gaf aan dat minister Remkes niet van plan is in te grijpen in overeengekomen voorstellen welke vanuit de regio zelf komen, maar geen opgelegde grenscorrecties wenst. Hij ziet meer in regionale samenwerking, en wil daarop inzetten. En dat vind ik persoonlijk nu perfect! Wát nou opgelegd fuseren, annexeren of corrigeren...

Herindelingen dienen in mijn optiek alleen voort te komen door motivatie van onderop. Dus vanuit de gemeentes zelf. Afgelopen jaren zijn twee gemeentes in West-Friesland, Hoorn en Medemblik, bezig met pogingen om grond van buren in bezit te krijgen onder het mom van ruimtegebrek voor zichzelf en een positief effect voor de eigen (sub)regio. Maar de werkelijke argumenten die gebruikt worden voor die pogingen tot grondannexatie gaan steeds over de eigen mogelijkheden tot uitbreiding. Hoorn is erg wat dat betreft, en Medemblik nog een graadje erger!

Medemblik gaat niet eens meer echt in onderhandeling met de gemeente Wieringermeer waar ze grond van wil hebben, maar eist het gewoonweg op ter eigen voordele! En dat terwijl Medemblik door het fuseren met Noorder-Koggenland en Wognum straks gigantische hoeveelheden grond ter beschikking krijgt om alle ontwikkelingen die ze wil mogelijk te maken! Ook de Hoornse raad heeft nu de harde lijn gekozen, en eist grond op. Onderhandelingen zijn blijkbaar uit den boze, het gaat slechts nog om eigen wil en wet. Maar Hoorn heeft in ieder geval nog de schijn opgehouden van vormen van onderhandeling met buren, ook al kregen de buren geen ruimte binnen die onderhandelingen.

Dat Remkes nu stelt dat grenscorrecties uit den boze zijn, en de arrogante, megalomane neigingen van Hoorn en Medemblik naar hun buren toe ongewenst zijn, vind ik een goede zet. Regionale samenwerking kan heel wel goed werken, als men dat maar wil. Als men bij die onderhandelingen dan maar uitgaat van de wens tot een wederzijdse win-win uitslag van onderhandelingen. Hoorn en Medemblik eisen slechts.

Niet omdat ik toevallig een Enkhuizer ingezetene ben, maar in mijn ogen zijn Enkhuizen, Stedebroec en Andijk lichtende voorbeelden van pogingen tot subregionale samenwerking waarbij een wens tot win-win uitkomsten een uitgangspunt zijn. Vooral Enkhuizen en Stedebroec, die voorheen zelfs tot in het belachelijke “oorlogen” voerden over bijvoorbeeld de plaatsing van textielzaken, overleggen nu over allerlei zaken tot wederzijds voordeel. En ook Andijk is gemotiveerd daaraan mee te doen. De drie gemeentes gaan alledrie uit van zelfstandigheid, en wederzijdse versterking door op zaken samen te werken waar dat kan zonder in elkanders vaarwater te komen. Zo kun je, als dit soort ontwikkelingen goed aangepakt worden, heel goed binnen subregionale grootschalige samenwerkingsverbanden je kleinschalige zelfstandigheid behouden. Kleinschaligheid binnen grootschaligheid! En binnen de verschillen is het dan mogelijk om op een gezonde wijze met elkaar te concurreren, zodat er voor de burger nog wat te kiezen blijft. De menselijke, herkenbare maat van woongemeenschappen blijft gehandhaaft, het wonen blijft prettig, het gemeentebestuur blijft herkenbaar naar de burger toe. Mensen kunnen zichzelf blijven herkennen in hun gemeente!

En dat laatste is toch waar het om draait binnen een sociale samenleving? Ik hoop dat de drie gemeentes Enkhuizen, Stedebroec en Andijk deze steeds intensievere samenwerking voort blijven ontwikkelen, elkaar versterken waar dat kan en concurreren waar dat wat oplevert. Dat geen van de twee “groten”, Enkhuizen en Stedebroec, gaat lijden aan de megalomane neigingen welke Hoorn en Medemblik vertonen met alle ellende vandien. De menselijke maat gaat voor alles, en dient alles!

Hans Langbroek.