Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Halleluja, victorie! Het Licht is gezien!

(2 februari 2009)

 

Vorige week maandag zag ik het Licht! Het Licht der pedalen, der gesmeerde kettingen, der robuuste zadels en der gespaakte wielmonsters!

 

Vorige week heb ik gefietst! Echt gefietst! Op een echte fiets! Zo’n fiets waar je op pedalen moet trappen als je vooruit wilt!

De fiets ging daadwerkelijk vooruit toen ik op de pedalen trapte, het was geweldig. Het maakte alle angst die ik ervaarde goed.

Geen angst voor de fiets uiteraard, maar voor de tandarts. Maandag moest ik naar de tandarts. Dat was lastig, want mijn auto stond namelijk in de garage. De garage is de laatste tijd zo’n beetje het tweede thuis van mijn Golfje uit 1992…. Maar in ieder geval, ik moest om half negen bij de tandarts zijn, en ging eerst nog naar mijn werk op Schepenwijk. Mijn werk begint om half acht.

Aangezien ik tegenwoordig doorgaans lopend naar het werk ga, was ik dat nu ook van plan. Totdat ik me realiseerde dat ik dus naar de tandarts moest om half negen! Tja, en dan is lopen vanaf Schepenwijk naar het Koperwiekplein (waar mijn tandarts zit) en weer terug naar Schepenwijk toch wel overdreven. Het kost veel te veel tijd.

 

Dus ik toog des zondags naar de zoon van mijn ex-vrouw om de hoek van mijn eigen straat en leende zijn fiets. Een fiets…..

Om een beetje te wennen stapte ik op die fiets en trapte een stukje op de pedalen. De fiets ging als reactie op het pedaaltrappen ineens vooruit, een heel stuk met maar een paar trappen! Dat gaf goede hoop, al herinnerde ik me ineens wel dat tegenwind vaak ten gevolge had dat je ontzettend bezweet ergens aankwam als je een fiets als voertuig gebruikte.

 

Maar die maandag stond er heel weinig wind. Het was eigenlijk praktisch windstil. Om zeven uur ’s ochtends stapte ik op de fiets, handschoenen aan, en trapte op de fietspedalen. En wonderbaar, in een mum van tijd was ik op Schepenwijk! Het was onvergelijkbaar met lopen, maar ook onvergelijkbaar met autorijden. Het was fietsen! Het echte fietsen, dat ik 33 jaar met absolute weerzin heb beschouwd, aanschouwd, ervaren, en bekeken!

Hoe dát komt, dat vertel ik nog wel eens……

 

Doch: nu heb ik besloten om eerdaags een fiets aan te gaan schaffen! Een tweedehands fiets natuurlijk, je moet eerst kijken of het fietsen wel werkelijk zo het Licht representeert als dat je in de eerste Fietseureka hebt ervaren. Na drie of vier zweetsessies kan het Licht gedoofd zijn!

 

Maar dat is niet waarschijnlijk. Als ik een fiets heb gekocht, een beetje een niet zwaar trappende tweedehands fiets, dan ga ik vaker fietsen. Niet op de Krasse Knarrenmanier. Mij zul je nooit, en dan bedoel ik NOOIT, een rondje IJsselmeer zien fietsen. Dat vind ik zelfs met de auto namelijk al een behoorlijk stuk rijden.

Nee, het fietsen zal hoogstwaarschijnlijk ontzettend enthousiast beoefend gaan worden. Vele kilometers zullen fietsend afgelegd gaan worden, lachend en hardop zingend! Maar wél allemaal binnen een straal van drie, hooguit vier kilometer van mijn huis. Dat is een cirkel met een diameter van maximaal, en dan dus écht maximaal, zes tot acht kilometer. Mooi!

 

Mooi in het voorjaars- en zomerzonnetje naar het Streekbos fietsen, naar het strand fietsen, naar vrienden in de nieuwbouw fietsen, naar Schepenwijk fietsen…..