Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Europa, zolang het nog duurt

Door Chris Rutenfrans (bron: Online Volkskrant)

(26 janurari 2007)

 

Een somber beeld van de toekomst, zelfs als maar een deel van onderstaande waar zou worden in de komende eeuw… Het loopt wel enigszins parallel aan mijn eigen visie ten aanzien van georganiseerde religies, en dan vooral wat betreft de wat orthodoxere vormen ervan. Ik vraag me af hoe zo’n somber iets, als er een kern van waarheid inzit, te voorkomen is.

 

Mark Steyn is een wonderlijke man. Hij is een Canadees, maar woont in de VS. Geboren uit een joodse vader en een katholieke, Belgische moeder, werd hij katholiek gedoopt, later aangenomen als anglicaan, maar gaat tegenwoordig bij de baptisten ter kerke.

Steyn is begonnen als theater- en filmrecensent, maar is nu een toonaangevend neoconservatief politiek essayist. Zijn in oktober verschenen boek America Alone stond wekenlang in de toptien van The New York Times, zonder in die krant te zijn besproken. Deze rebelse, veelgelezen veelschrijver heeft, anders dan zijn intellectuele sparringpartners, geen academische opleiding; hij heeft zelfs de middelbare school niet afgemaakt.

Steyns manier van schrijven weerspiegelt zijn wat onevenwichtige achtergrond. Hij is buitengewoon geestig, springt van de hak op de tak, schrijft prachtige, door de vele neologismen en zelfbedachte woordcombinaties nagenoeg onvertaalbare zinnen , maar is ook diepzinnig en visionair.

America Alone is in de VS een bestseller, terwijl het in Europa zo goed als onbekend is. Dat is jammer, omdat het volgens de ondertitel weliswaar gaat over ‘het einde van de wereld zoals wij die kennen’, maar in feite over het einde van Europa. Als Steyns even vrolijk verwoorde als sombere voorspelling uitkomt, blijft Amerika alleen over als vrije westerse mogendheid.

Aan het einde van deze eeuw, schrijft Steyn, zullen er waarschijnlijk nog steeds gebieden op de kaart staan die ‘Italië’ of ‘Nederland’ worden genoemd. Maar de geest die er huist, is een heel andere. Dat heeft een demografische en een spirituele oorzaak.

Zoals bekend planten Europeanen zich onvoldoende voort. Om de bevolking op niveau te houden, moeten vrouwen gemiddeld 2,1 kind krijgen. Het geboortecijfer van Europa is een schamele 1,38. Nederland doet het nog niet eens zo gek met 1,7, maar Duitsland en Oostenrijk zitten met 1,3 ‘op de rand van de doodsspiraal’. Duits wordt straks alleen nog maar gesproken, schrijft Steyn, als op maandagnacht Hitler en consorten poker spelen in de hel.

Volgens Steyn konden de Britten ooit een imperium opbouwen, omdat Engeland begin 19de eeuw als eerste de kindersterfte bedwong. Rond 1820 was de helft van de bevolking jonger dan 15. Engeland had zodoende een bevolkingsoverschot waarmee het Australië, Nieuw-Zeeland en Canada bevolkte, en West-Indië, Afrika en India bestuurde. Deze demografische transformatie deed zich gelukkig voor in een land dat ook toen al een rechtssysteem en persoonlijke vrijheid kende.

Stel je eens voor, schrijft Steyn, dat het Amerikaanse Hooggerechtshof en het Indiase parlement gebaseerd zouden zijn op de waarden van Jemen, waar tegenwoordig de helft van de bevolking jonger is dan 15.

En dat is precies wat Europa te wachten staat: de Jemenitische cultuur. Terwijl Europa een te laag geboortecijfer heeft, zijn de geboortecijfers van landen als Saoedi-Arabië, Pakistan en Somalië ruim drie keer zo hoog als nodig is om de bevolking op peil te houden. Daar ontstaat een gigantisch overschot aan jonge mensen voor wie geen toekomst is.

Het ligt voor de hand dat die naar het rijke, bejaarde Europa zullen komen. Dat doen ze trouwens al. Eurabië is in wording, maar de Europeanen willen het niet zien. De rellen in de vierhonderdenzoveel Franse ‘gevoelige wijken’ worden volgens de Franse media aangesticht door ‘jongeren’, terwijl het volgens Steyn intifada’s zijn van jonge moslims tegen het Westen, de eerste aanzetten tot de burgeroorlog die Europa te wachten staat.

Hoe kon het zover komen? Na 1945 hebben de Amerikanen de kosten van de Europese defensie op zich genomen, waardoor de Europeanen werden verlost van de belangrijkste verantwoordelijkheid van een natie. Het geld werd besteed aan de opbouw van de verzorgingsstaat die, op zijn beurt, de verantwoordelijkheden van volwassenen heeft overgenomen: armenzorg, gezondheidszorg, ouderenzorg. Daardoor leeft de Europese burger in de illusie dat hij voor zijn persoonlijke toekomst geen kinderen meer nodig heeft. Die illusie is nog versterkt door de secularisering die een verzorgingsstaat met zich meebrengt. Waar heb je immers een God voor nodig als Vadertje Staat in al je behoeften voorziet? Zo bewerkstelligt de verzorgingsstaat zijn eigen ondergang.

De Europeanen proberen die ondergang uit te stellen door hun voortplanting uit te besteden aan de derde wereld, met name de islamitische. Vooral links zou zich hierover zorgen moeten maken, vindt Steyn. Kijk, zegt hij, ik ben conservatief, als de mollahs de tent overnemen, laat ik gewoon m’n baard groeien en neem er een stuk of wat vrouwen bij. Het zijn de feministen en homo’s die het moeilijk krijgen.

Het wordt dus tijd dat de Europeanen wakker worden. Maar Europa is volgens Steyn zijn wilskracht en zijn lange termijn-perspectief kwijt. En dat komt doordat het zijn religie is kwijtgeraakt. Hoewel hij Salman Rushdie, Ayaan Hirsi Ali en Irshad Manji ziet als ‘dappere bondgenoten in de strijd tegen het islamisme’ maakten ze volgens Steyn vorig jaar een grote fout met hun manifest ter bescherming van ‘seculiere waarden voor iedereen’. Het secularisme is niet de oplossing, maar deel van het probleem. Het heeft een spiritueel vacuüm geschapen, dat is opgevuld door de islam.
Steyns boek is vooral een pleidooi voor meer westers zelfvertrouwen. Het multiculturele Europa zou een voorbeeld moeten nemen aan sir Charles Napier, de Engelse generaal die in India geconfronteerd werd met weduwenverbranding: ‘Is het uw gewoonte om weduwen te verbranden?

Uitstekend. Wij hebben de gewoonte om mannen die een vrouw levend verbranden op te hangen. Dus als u nou uw gewoonte volgt, dan volgen wij de onze.’ India kent geen weduwenverbranding meer en alleen een hypocriet zou durven beweren dat het daarmee slechter af is. Maar volgens Steyn hebben de westerse multiculti’s niet zozeer de bedoeling om andere culturen op een voetstuk te plaatsen, als wel om hun eigen cultuur naar beneden te halen. Het multiculturalisme is de zelfmoordbom van het Westen.

De verleiding is groot om Steyn’s satirisch geschreven doemscenario weg te zetten als zwaar overdreven. Als we de huidige geboortecijfers extrapoleren, zal het toch nog minstens tweehonderd jaar duren voor de moslims in de meerderheid zijn. En dan nog is het de vraag of de radicale islam ook de ideologische strijd wint. Ten slotte is Europa inmiddels gewaarschuwd, door de aanslagen in Madrid en Londen, en in Nederland door de moord op Theo van Gogh.

Toch kan het geen kwaad te bedenken dat religieuze gemeenschappen overal hogere geboortecijfers hebben dan seculiere gemeenschappen, en dat de islam, gezien het strenge verbod op afvalligheid, weinig gelovigen verliest door vrijwillige secularisering.
Europa kan de voorspelling van Steyn alleen logenstraffen door zijn lessen ter harte te nemen. De belangrijkste les is om de verzorgingsstaat en af te bouwen. Individuele zelfredzaamheid moet weer de basis van ons bestaan worden. Verder moet de vrije wereld de moslims steunen in hun ideologische strijd tegen de radicale islam. En de VS moeten de oorlog tegen het islamistisch terrorisme voortzetten.

Wie in oorlog is, zegt Steyn, heeft maar twee exitstrategieën: winnen of verliezen. ‘De Britten gingen naar India zonder exitstrategie, bleven daar generaties lang en stonden aan de wieg van de grootste democratie ter wereld.’

Om Josef Joffe aan te halen, de erudiete en evenwichtige uitgever van Die Zeit (dan hoort u het ook eens van een ander): ‘Lees dit boek en geniet van het vuurwerk; het maakt je eerst aan het lachen en dwingt je daarna tot nadenken.’