Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Over Enkhuizen, Andijk, Stede Broec en het kleine denken

(30 september 2007)

 

De menselijke geschiedenis is één groot gekleurd palet van een aaneengeschakeld gevecht tussen “hogere” emoties en “lagere” emoties, tussen “groot” denken en “klein” denken, tussen grote en kleine belangen. Of in religieuze termen gezegd: tussen duveltje en engeltje! Het voertuig waarmee dit allemaal uitgevoerd wordt is de ratio, het grote almachtige verstand waarmee de kleine dingen mooi gezegd kunnen worden zodat ze een glans van grootheid krijgen. Maar ze blijven klein…

 

Afgelopen week werd dit weer duidelijk door de opstelling van Andijk en Stede Broec betreffende de houding richting Enkhuizen inzake gemeentelijke herindelingen. De “kleine” emoties speelden een overheersende rol: weerzin richting Enkhuizen, angst voor Enkhuizen, angst voor verlies van identiteit bij samengaan met Enkhuizen. Het feit (ja, een feit!) dat een gemeente die zou bestaan uit de samengevoegde gemeentes Stede Broec, Andijk en Enkhuizen de naam Enkhuizen zou gaan dragen! Het is een bedroevende ervaring, en persoonlijk sta ik er versteld van dat dit dus gewoon echt gebeurt. Ik kan er met m’n proletarische, volksvertegenwoordigende pet écht niet bij allemaal.

 

In de Andijker raadsvergadering werd uitsluitend over emoties gesproken. Het verstand werd slechts gebruikt om deze emoties een glans van doordacht denken mee te geven, maar de weerzin richting Enkhuizen scheen te duidelijk door die glans heen om de discussie een verstandig aanhoren te geven. De gehele raad redeneerde op deze wijze, met uitzondering van ChristenUnie en GroenLinks. Deze twee partijen konden heel rationeel verwoorden wat de voor- en nadelen waren van de fusie-opties Medemblik en Enkhuizen, beredeneerd vanuit de visie wat het meest op zou leveren voor de bevolking van Andijk én voor de subregio. Deze twee partijen dachten op dat moment overduidelijk in het groot, en zagen de voordelen voor iedereen van een samengevoegde gemeente bestaande uit Andijk, Enkhuizen en Stede Broec.

Het CDA was in Andijk het duidelijkst in het woordelijk verbeelden van het kleine denken. De terminologie die gebruikt werd liet niets te raden over; het ging over verliefdheid, over trouwen, over emoties… Het was bijna pathetisch om aan te moeten horen! Maar om in de terminologie te blijven van deze fractie in Andijk: Jongedame fractievoorzitster annex woordvoerster, u zou moeten weten dat in de geschiedenis van de mensheid de verstandshuwelijken immer de minste echtscheidingen hebben opgeleverd!

Daarnaast lag er ter inzage op de publieke tribune nog een geschreven stukje van de plaatselijke demagoog. Die stelde dat Andijk geen fusie nodig had omdat de gemeente zichzelf financieel prima kon bedruipen. Dat Andijk een artikel 12 gemeente is werd even aan voorbij gegaan… Onwaarschijnlijk zoiets!

 

Toch kan ik dit soort zaken die binnen een kleine gemeenschap als Andijk spelen wel goed begrijpen. Meer storend is de houding van een gemeente als Stede Broec. Zittend aan m’n ontbijt las ik zaterdag 29 september in het NHD de commentaren van de diverse Stede Broecse politici.

Riekend van Houten van de OP uitte dat hij genoeg voorbeelden kende dat een herindeling voor de burger niet goed uitpakte. Jan Ettes van OPS meende dat hij ook genoeg ellende had gezien van schaalvergrotingen. Beiden zeiden dat dus vanuit de positie als zijnde raadsleden van een gemeente die een enorm succes is geworden juist door een herindeling van nog geen 4 decennia terug… Ik hoop dat ze zich de weerstand en de gebruikte argumenten van toentertijd tegen deze schaalvergroting nog kunnen herinneren, hun eigen opmerkingen lijken namelijk gekopieerd te zijn van destijds!

Over Cees de Wit van het Stede Broecse CDA wil ik niet veel woorden vuil maken, die is gewoon “tegen” Enkhuizen en zegt dat ook zo. De twee CDA-afdelingen van Stede Broec en Andijk denken exact hetzelfde, gewoon de eerder genoemde weerzin en angst. Oftewel, ze denken met het duveltje in plaats van met het engeltje!

 

Maar er gloort voor Enkhuizen nog steeds licht aan de horizon van de hoop! De herindelingskwestie speelt, zoals iedereen weet, al langere tijd. Doordat Enkhuizen reeds eerder in de onterechte positie van paria dreigde te verzanden heeft de Provincie destijds al min of meer stevige toezeggingen gedaan over mogelijke opties om de gemeente in zo’n geval versterkt zelfstandig te laten worden. De opties die toen genoemd werden waren een grenscorrectie met Stede Broec in de zin van het bij Enkhuizen trekken van Broekerhaven, een toestaan van versneld bouwen voor Enkhuizen tot minstens 25.000 inwoners ten koste van de toegestane bouwquota van de rest van de regio gedurende deze tijd. Ook heel leuk hoor, buurtjes Stede Broec en Andijk!

Wij blijven hier denken met het engeltje. We proberen ondanks de weerzin en angst van de buren toch door te gaan met het zorgen voor een mooie gemeente, met het scheppen van werkgelegenheid voor jullie bevolking in de eigen regio, voor het zorgen van goed onderwijs binnen de regio, en voor het bieden van een mooie dagbestedingsomgeving voor iedereen. De voorwaarden hiervoor komen wel, en maken we zelf wel.

 

Hans Langbroek, raadslid in de gemeente Enkhuizen.