Hans Langbroek,raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

En de boer, hij.

(23 februari 2011)

 


En de boer, hij ploegde voort.

 

In het groeiend aantal jaren dat ik tot dusverre als menselijk wezen op deze planeet doorgebracht heb, in welke tijd ik zoals het gros der mensen geen enkele vorm van rele invloed op de loop der geschiedenis heb gehad, heb ik nochtans vanuit mijn machteloze naamlozen- en gezichtslozenpositie wl veel zien gebeuren.

 

Wereldrijken heb ik op het hoogtepunt van hun bestaan gezien, en ik heb ze in het niets zien verdwijnen. De Sovjet-Unie heb ik van zn top tot het volledige verdwijnen meegemaakt.

Engeland heb ik jarenlang als een Gemenebest in verval mogen aanschouwen. En hedentendage zie ik de Verenigde Staten van Amerika langzaam deformeren van een energiek land met ultiem zelfvertrouwen tot een krimpend land dat het gevoel tracht vast te houden dat behoort tot wat de natie 20 jaar terug was. De Amerikanen krijgen straks ook te maken met hetzelfde trauma als waar de Turken en de Engelsen mee te kampen hebben.

 

En de boer, hij ploegde voort.

 

Als gezichtsloze medewerker in bedrijven heb ik myriaden daadkrachtig kijkende nieuwbakken managers meegemaakt die met vastberaden tred door de bedrijven rond- en snelwandelden waar ik op die momenten in dienst was. Een aantal van hen heb ik zien verdrinken en verdwijnen in de fuik van hun eigen verwachtingen en pretenties. Anderen heb ik de realiteit omtrent zichzelf zien ontdekken, zich zien trachten te schikken in die realiteit, en daarna gelukkig of diep ongelukkig zien worden. En een enkeling heb ik aan het begin van een raketvlucht omhoog meegemaakt.

 

En de boer, hij ploegde voort.

 

In de actieve lokaal-politieke tijd die ik tot dusverre al een aantal jaartjes meedraai, heb ik drie burgemeesters versleten. De n nog vastbeslotener dan de ander om deze gemeente eens even goed op te schudden; en allemaal af en toe uiteindelijk de Enkhuizer raad in zn geheel en de leden afzonderlijk bij tijd en wijle stiekem verwensend om wat er gezegd, gedaan en uitgehaald wordt.

Ook burgemeesters zijn tenslotte maar mensen, en ook burgemeesters scoren daarom wel eens graag een puntje. Als dat niet lukt, of misschien niet gaat lukken, dan is dat balen. Zoals bij ieder mens.

 

En de boer, hij ploegde voort.

 

Een aardig rijtje kindertjes is door mij opgevoed of deels opgevoed. De oudste is nu 33, en heeft intussen zelf een kind. De jongeman is ooit mijn stiefzoon geweest vanaf zijn 9e levensjaar.

De jongste is nu 13, ze is de dochter van mijn overleden vriendin. Stiefkindertjes, pleegkindertjes, biologische kindertjes, en nu een kind onder mijn voogdij.

 

En de boer, hij ploegde voort.

 

Veel nieuwe raadsleden heb ik vol bravour de gemeenteraad zien binnen marcheren, vast van plan deze gemeente totaal op de schop te nemen en de oude meuk eens even te vertellen hoe het zit. De frisse blik in de ogen, de vrolijke blos op de wangen, de naeve blije twinkel in hun voorkomen: ik heb het meermaals gezien bij de heren en dames betrokken enthousiastelingen. Ook bij mezelf in een steeds grijzer wordend verleden.

De drive blijft (gelukkig), doch het realisme en soms een vleugje cynisme laten de visie van zich betrokken voelende politici in dorpen en stadjes naar hoedanigheden evolueren die daadwerkelijk waar te maken zijn, die daadwerkelijk de omgeving kunnen ontwikkelen, en welke geen onbereikbare Utopin nastreven. Een betere wereld ontstaat stap voor stap, met vallen en opstaan. Er is geen andere weg.

Men begint bij het wenselijke, en eindigt bij het haalbare.

 

En de boer, hij ploegde voort.

 

De afgelopen decennia heb ik vele mensen meegemaakt terwijl ze geboren werden. Nu ken ik ze als ouders met kinderen, deze opvoedend volgens de laatste inzichten en onvermogens van de 21e eeuw. De 21e eeuw..

Het opmerkelijke is dat die volwassen mensen in mijn ogen nog precies lijken op de kinderen die ze ooit waren en zoals ik ze kende.

 

En de boer, hij ploegde voort.

 

Mijn leven heeft vele regeringen en premiers des lands gekend. Allemaal hadden ze waarheden in pacht, en allemaal bleken ze uiteindelijk niet anders te kunnen dan met de wind der tijden mee te waaien. Niemand was uniek, iedereen was afhankelijk van de natuur der historische gebeurtenissen.

De Biesheuvels, de Joop den Uylen, de Wim Koks, de Mark Ruttes, de Lubbersen, de Balkenendes, de Dries van Agten: allemaal kwamen ze vol glorie en gingen ze uiteindelijk weer vol wollige onzichtbaarheid. Ze koelden sneller af dan een dunne pizza op een plat bord.

 

En de boer, hij ploegde voort.

 

Legers heb ik vol eer oorlogen zien uitvechten. In mijn levenstijd, hoe ver na WOII dat dan ook is, werd evenzogoed echt overal ter wereld op deze aardbol gevochten, gemoord, gedood, gestorven en verraden.

Massaal, openlijk, stiekem, individueel, terecht, om eigenbelang, en altijd anders naar de massa verteld dan dat realiteit was. De massa zal het wel

 

En de boer, hij ploegde voort.

 

De film van de wereld om mij heen liet zien wat gezien mocht worden, bracht wat gebracht kon worden, vertelde wat nodig was verteld te worden. Een film is uiteindelijk maar een film, een bewegend sprookje.

Wij, de gezichtslozen, de identiteitslozen, de ware helden die laf doorploegden als legers langstrokken, als koningen ten strijde trokken, als hofintriges uitgespeeld werden over onze ruggen heen; wij, de gezichtslozen en de identiteitslozen, wij verzorgden en faciliteerden al dat verraad, al dat moorden, al dat lijden, door niet in te grijpen maar in plaats daarvan het land te ploegen, het brood te bakken, het zwaard te smeden, zodat gedaan kon worden wat gedaan is.

 

En de boer, hij ploegde voort.

 

Hans Langbroek