Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

De drie K's van de macht
(25 oktober 2006)

Robert Long zong jaren terug al over de drie K's van de macht. Over de K van Kerk, K.t en Kapitaal.
Over Kerk hoeven we het nauwelijks te hebben. Als het vertaald wordt naar Christendom, Hindoeïsme, Islam, Jodendom en (in een stuk mindere mate) Boeddhisme dan is duidelijk te zien dat deze religies immer in de geschiedenis gebruikt zijn als machtsinstrument over de massa's als ze groot genoeg waren om de massa's te sturen. Eén groot verraad naar de oorspronkelijke doelstellingen van die religies, ook uitgevoerd door degenen die zich priesters binnen deze instituten noemden.
Over K.t hoeven we het ook niet te hebben, iedereen kent deze macht. Zowel mannen alswel vrouwen, beiden vanuit een andere invalshoek. Er wordt al eeuwen over geschreven, en je zou vrouwen als de onzichtbare macht die de aarde nog enigszins leefbaar houdt kunnen beschouwen, in macht minimaal net zo groot als in alle beschavingen de macht is van de ambtenarenapparaten.
Over Kapitaal valt heel veel te vertellen. Niet dat ik er persoonlijke ervaring mee heb in de zin van het bezit ervan, maar wel als dwerg in deze samenleving die in de klauwen van de macht van het kapitaal is gevallen. Net als het enorme grote gros van m'n medemensen.
Kapitaal zoekt altijd de macht. Niet dat het erg is dat iets de macht zoekt, machthebbers zijn er natuurlijk altijd geweest. Koningen en keizers die dachten uit naam van en uitgekozen door God te regeren, gekozen leiders die hun idealen dachten te implementeren in de samenlevingen om die te kunnen verbeteren, stamhoofden die regeerden vanuit de traditie van de stam, en nog veel meer. Allemaal machtsuitoefenaars vanuit een visie, idee of systeem.
Maar je hebt dus ook het kapitaal in de verschillende vormen dat macht wil uitoefenen. Dictators om landen uitsluitend voor zichzelf te kunnen exploiteren, bedrijven die bewinden steunen om winsten te behouden en vergroten, kapitaalbezitters en -instituten die achter de schermen revoluties veroorzaken en regeringen overeind houden. Het verschil met de andere machthebbers is dat de macht van de kapitaalbezitters en -zoekers uitsluitend is om het eigen kapitaal te vergroten, ongeacht wat daarvoor nodig is. Voor grootkapitaal is niets te dol om te groeien en te bestendigen! Moord, oorlogen, revoluties en massaslachtingen: het maakt niet uit!
Als kapitaal zich in een beschaafde wereld wil versterken dan moet het dus macht hebben. Die macht is in onze wereld te vinden bij de politiek en de
landsbesturen. En de lagere besturen als gemeentebesturen, provincie/regiobesturen en deelstaatbesturen
etc, afhankelijk van over welk land het gaat.
Voor kapitaal is het, net als het voor Hitler was, heel lastig om op veel verschillende fronten te vechten om de macht. Dat moet voor kapitaal opgelost worden. Die fronten bestaan voor het kapitaal uit al die besturen op allerlei niveau's. Om overal de invloed te vergaren om tot macht te komen is een enorme klus, en het kost tijd en geld als water. Dus het aantal fronten zal verkleind moeten worden cq het aantal besturen zal verkleind moeten worden. Dat brengt automatisch het voordeel mee dat het kleinere aantal besturen ook meteen grotere delen van de bevolking onder controle heeft.
Het kapitaal heeft heel slim door dat om al die besturen te kunnen dwingen of sturen tot schaalvergrotingen, ze eerst het hogere bestuur zover moet krijgen om dat aan die kleinere besturen op te kunnen leggen of ze met maatregelen via wetgevingen daartoe te dwingen. Dat heeft het kapitaal dan ook gedaan de afgelopen decennia, en het is gegaan zoals het kapitaal gewenst heeft. Eerst zijn heel langzaam al de landsbesturen ervan overtuigd geraakt dat schaalvergrotingen in bestuur economisch het beste waren voor hen en voor de burgers. En vooral ook voor het bedrijfsleven, dat voor een groot deel nu eenmaal onder controle staat en in bezit is van het grootkapitaal. De landsbesturen likten hun vingers al af bij al die economische voorspoed, en de baantjes die de individuen van die landsbesturen in het vooruitzicht zagen na hun politieke en bestuurscarrières. En dus besloten die vingeraflikkende dames en heren politieke goudzoekers om van Europa één groot gebied te gaan maken. Het kapitaal lachte zich rot: het grootste front was gewonnen!
Maar nu nog al die kleine, geld en energie-opeisende kleine frontjes. Een gigantische hoeveelheid kleine frontjes van bestuurtjes die allemaal doen/deden wat ze wilden, één grote chaos waar het kapitaal gek van wordt/werd.
Doordat de grote besturen heel gelukkig beïnvloedbaar zijn geworden door het glimmende paradijslijke grootgeld in het schone vooruitzicht, zijn ze ervan overtuigd geraakt dat al die kleine bestuurtjes samengevoegd moeten worden tot véél minder grotere besturen. Met wederom het voordeel dat die grotere besturen dan ook meteen over veel meer mensen tegelijk macht kunnen uitoefenen. Elk voor zich gewonnen groter bestuur is dan ook direct macht over veel meer mensen tegelijk. En die macht is dan ook nog eens héérlijk minder bereikbaar voor al die bemoeizuchtige burgers!
Het grootkapitaal zit dan momenteel ook in de grote, luxe woonplekken in aangename oorden op deze planeet zich alvast te verkneukelen op de aanstaande exploitatie van de honderden miljoenen EU-burgers. Al die burgers, gevangen in grote, voor hen onbeïnvloedbare politieke en bestuurlijke verbanden, allemaal werkend voor het grootkapitaal!

NOU, IK BEN ER INMIDDELS SCHIJTZIEK VAN!!!!!!!!