Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Discussie op internet, mensen en schaduwen

(7 oktober 2009)

 

Discussie en debat in Nederland worden gevoerd door mensen, en ook schaduwen doen alsof ze discussiëren.

 

Enige tijd terug sprak ik een redacteur van het [NHD] naar aanleiding van het feit dat ik op het forum van die krant gestopt was als [moderator] en discussiant. De redacteur zei iets waar ik zelf nog niet zó sterk bij nagedacht had, maar waar ik het mee eens was nadat hij het uitte.

Wat hij zei was dat de redactie van het NHD het niet eens kon zijn met de werking van een reactie- en discussieforum zoals dat nu bedreven werd op het NHD. De redactie was namelijk zéér zorgvuldig met de beoordeling en het neerzetten van ingezonden brieven van lezers met meningen over zaken, keek zorgvuldig naar het hoe en wat van wat er in die ingezonden brieven stond, en wie de schrijvers waren. Op een internetdiscussieforum zoals dit nu werkte was er, vergeleken met en in verhouding met de selectie die de redactie toepast op ingezonden schrijven, geen enkele vorm van controle behalve middels moderating via moderators en de internetredactie. Op dat laatste heeft de redactie van de papieren krant géén invloed, en de zorgvuldigheid waarmee zij ingezonden brieven over zaken beoordeeld wordt daarmee ten onrechte deels teniet gedaan.

Eigenlijk kan iedereen op een dergelijk discussieforum alles anoniem neerzetten en beweren, zonder op ook maar één manier verantwoordelijk gesteld te kunnen worden. Het is niet goed, en zelf heb ik dan ook regelmatig mijn eigen naam onder reacties gezet die ik onder nickname (zoals dat genoemd wordt) plaatste. Die nickname kon ik niet meer kon terug veranderen in mijn eigen naam.

Je bent als mens persoonlijk verantwoordelijk voor wat je zegt en doet, en die verantwoordelijkheid ontlopen door middel van anonimiteit is wat mij betreft ongewenst.

 

Internet geeft op allerlei plaatsen gelegenheid om te kunnen discussiëren en debatteren. Het zijn plaatsen als weblogs en fora over allerlei onderwerpen en actualeiten, en men komt soms door die discussies tot uiteindelijk heel andere inzichten dan dat men had. Heel leuk, scherpend voor je denkvermogen en kennis, en potentieel positief voor je mentale ontwikkeling in verschillende opzichten. Tolerantie en/of begrip voor andersdenkenden en -levenden kan zich gaan ontwikkelen, noodzakelijke relativering van allerlei zaken kan gaan groeien, kennis van alles dat interessant kan zijn in deze wereld kan je visie op onze wereld gaan verdiepen.

Internet heeft dus duidelijk z’n goede kanten. Communicatie is troef eigenlijk, dat is wat internet is.

 

De andere kant van internet is dus de genoemde anonimiteit. Allerlei freaks, gekken, extremen, teleurgestelden, gefrustreerden en bizarriteiten kunnen in totale anonimiteit hun afwijkingen en gektes als “waarheden” vermomd over het internet verspreiden. Ze zijn niet op hun verantwoordelijk aan te spreken, ze ontlopen die verantwoordelijk door de gekozen anonimiteit.

Dat uiten van allerlei vuilspuiterij in volledige anonimiteit draagt in mijn ogen een gigantisch geur en kleur van schijterige angsthazerij, naast de kwaadaardige vorm van woekerende lafheid. Discussiefora waar gal en mentale diarrhee gespogen en gespoten wordt onder verzonnen namen, weblogs die dampend als een vuilnisbelt hun naar de rottende geur van lafheid riekende stukken anoniem op internet donderen: het is wat mij betreft duidelijk angst wat in dit opzicht de boventoon voert op internet.

 

Ik heb mensen op discussiefora zien motiveren dat ze onder nickname op die fora schreven omdat ze een beroep hadden waardoor ze hun mening niet vrijuit op internet konden zetten, omdat hun familie de meningen niet zou pikken, omdat hun vriendenkring meningen niet zou accepteren….

De implicatie van wat ze zeggen, onvoorstelbaar! Incapabiliteit voor wat ze doen, de wereld een beeld van zichzelf liegen van ongekende omvang, enorme hypocrisie, en daarnaast wederom angst en lafheid. Dát is wat ik hier uit kan halen.

 

De laatste tijd heb ik de discussies onder valse namen langzaam zien veranderen op internet. De discussies tussen de niet-mensen, de discussies tussen de schaduwen van deze wereld, tussen de schaduwen die bestaan uit naar de werkelijke wereld gelogen individuele semipersoonlijkheden naar iedereen in de eigen omgeving toe.

Die discussies gaan steeds minder vaak over onderwerpen en actualiteit, en gaan steeds vaker over personen. Anoniem en veilig tikken de toetsenbordhelden hun op de persoon gespeelde keiharde afkraakacties het internet op. Bang en angstig voor de werkelijkheid, niet de moed en power hebbend de personen die ze anoniem in hun krochtige holen kapot denken te typen, in de ogen te kijken en man-to-man te zeggen wat ze nu allemaal wel niet van die persoon vinden.

Weblogs volgeschreven met anonieme papieren heldendaden van schaduwpersoonlijkheden die niet anders kunnen dan de werkelijke wereld voorliegen over wie ze écht zijn. Angst….. Zelfs de heldhaftig getypte boodschappen die ze op internet plempen zijn per definitie niet correct, uit verbanden van werkelijkheid gerukt, uit hun contexten gehaald. Uiterst vaak zijn de papieren digitale “heldenwoorden” slechts bedoeld om kwaad te spreken en eigen onmacht en angstige onvrede op andere mensen te projecteren.

 

Verraad en lafheid regeren op veel plaatsen op internet, maar niet overal.

 

Voor mij is het voortaan duidelijk.

Wát er ook gezegd wordt op weblogs en discussiefora, wát daar ook “gevat en ad rem” gezegd wordt, wát daar ook “onderbouwd” gezegd wordt, wát daar ook “dapper en in grote toetsenbordwoorden” gezegd wordt: Immer als het anoniem is, stiekem, belasterend en laf vanuit veilige huisjes over medemensen gaat, zal ik niets van die “boodschappen” meer serieus kunnen nemen.

Anonimiteit is de crux van de beoordeling. Anonimiteit is wat bepaalt of iets echt is van echte mensen, of dat het slechts een illusie is gecreëerd door schaduwen die ooit mensen waren.

 

Hans Langbroek