Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

De wandeling

(11 oktober 2012)

 

Sinds ik niet meer rook leg ik dagelijks te voet de route af van m’n huis in de Enkhuizer binnenstad naar het bedrijf waar ik werkzaam ben. Dat lopen bevalt me goed. De dagelijkse weersomstandigheden door de seizoenen heen vertellen een mens wat hij is en dat hij leeft.

 

Vorig jaar liep ik eens aan het eind van een mooie goudkleurige nazomerdag huiswaarts, genietend van wat die dag liet zien. Nadat ik de historische Koepoort gerond had, en me dus in de binnenstad bevond, zag ik aan de overkant van de weg een kleine opstoot. Alhoewel, het was meer een bezorgd kijkend groepje mensen dan een opstoot.

Het groepje mensen keek bezorgd naar een man die met zijn fiets om een boom lag, en onsamenhangende geluiden maakte. Ik besloot te gaan kijken of ik kon helpen, en stak de weg over. De man om de boom heen bleek mijn jongste broertje te zijn.

 

Nadat ik de mensen bedankt had voor hun bezorgdheid om mijn broertje, hees ik hem op zijn fiets zoals in vroeger tijden cowboys dode maten over hun paard legden. Bij zijn huis aangekomen hees ik hem naar binnen, en zette hem op z’n zitbank neer. Langzaam kwam broertje bij van datgene dat zijn onsamenhangendheid had veroorzaakt, en hij raakte weer in staat met mij te communiceren.

 

Ik vroeg broertje wat zijn staat veroorzaakt had. Hij antwoordde dat hij vergeten was zijn medicijnen te nemen. Dat was niet waar, dat zag ik, maar de onwaarheid speelde geen rol. De kern was niet de onwaarheid.

Maar doch edoch, ik ging op zoek naar zijn medicijnen, vond ze op een onwaarschijnlijke plaats, en gaf ze hem. Hij nam ze ook daadwerkelijk in. We praatten, en ik vertelde hem dat het niet goed ging zo. Dat hij op deze manier niet oud zou worden. Broers zeggen die dingen tegen elkaar, daar zijn het broers voor.

Mijn broertje schrok niet van het gesprek, en dat wist ik ook wel. We waren in veel zaken hetzelfde. Soms zijn dingen zoals ze zijn, en kun je ze hooguit anders willen zien. Maar het verandert daarmee allemaal niet.

Ik vervolgde mijn weg, en ook hij vervolgde zijn leven.

 

Afgelopen januari wandelde mijn broertje op een mooie zondag ook de deur uit. Hij liep over de winterse Vestingwal, en sloeg bij de spoorwegovergang rechtsaf. Langs de spoorlijn liep hij tot aan de chemische vleesfabriek van McDonalds, ging daar met de rug naar Enkhuizen op de rails zitten, en werd op die plek door de trein vanuit Enkhuizen tot gehakt gereden.

 

Deze gebeurtenis zette veel andere gebeurtenissen in werking. Een jongeman die foto’s schoot van de onderdelen van mijn broer en deze trachtte te verkopen aan een dorpsblad, anderen die daar verontwaardigd over waren, mensen op internet die zeiden “Mooi zo, weer een uitkeringstrekker minder”, diepbedroefde ouders en anderen, politiemensen en een treinmachinist die gruwelijk werk moesten doen, en een crematie.

Het zijn dingen die gebeuren, en die hun impact hebben op veel mensen die er direct of indirect mee te maken krijgen.

 

De reacties van mensen als de fotoschieter en de internetreageerders zijn belangwekkend. Niet zozeer om wat ze zeggen of doen, maar om hoe het komt dat ze zoiets zeggen en doen. Intrigerend vanuit die visie was ook de reactie van een persoon die zich Ernst noemt in het gastenboek van mijn website op 2 april 2012.

Deze mensen zullen altijd gedaan en gezegd blijven hebben wat ze gedaan en gezegd hebben.

 

Dagelijks wandel ik nog de route vanuit de Enkhuizer binnenstad naar het bedrijf waar ik werk. Onder de spoorbrug door waar broertje overheen liep, onze routes staan haaks op elkaar. De dagelijkse looproute kent steeds meer geschiedenis.

 

Broertje en ik waren in veel opzichten vrij gelijkend wat betreft karakter en persoonlijkheid. Maar evenals de looproutes, stonden de levensroutes ook haaks op elkaar. Broertje en ik hebben op een punt verschillende afslagen genomen. Mijn afslag leidde naar het vader worden, en naar wat en wie ik nu ben. Zijn afslag leidde naar de plaats bij McDonalds.

Als hij mijn keuzes had gemaakt, en ik zijn keuzes, dan had er misschien niet veel anders gebeurd dan dat nu gebeurd is. Behalve wie dan wie was, en wie wat gedaan zou hebben.

 

Het wandelpad wordt steeds smaller, en daardoor steeds breder. De geschiedenis groeit.