Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

De “Methode”

(28 november 2010)

 

We leven in een wereld die vol is van methodes. Er zijn bijvoorbeeld methodes ontwikkeld om onszelf snel en efficiënt van onze lastige medemens te verlossen, er zijn methodes om te berekenen hoeveel auto’s per uur een brug kan verwerken bij verschillende snelheden en weersomstandigheden, er zijn methodes om genen te versleutelen, er zijn methodes om taarten te bakken, en er zijn methodes om snel het aantal geiten in een kudde te kunnen tellen op een berghelling.

Ook zijn er methodes om te berekenen dat blanken slimmer zijn dan zwarten, dat God meer bestaat dan Boeddha en Boeddha weer meer dan Allah, dat Stalin aan Jezus verwant was, en dat Hitler eigenlijk een Marokkaan was.

Ik noem zo maar even snel een paar methodes.

 

Tijdens de laatste commissievergadering BOFS op de 22e maakte één der commissieleden een verbaasde opmerking over dalende huizenprijzen en stijgende OZB’s. Dat punt van verontwaardigde verbazing deel ik met dat commissielid, en waarschijnlijk velen met ons.

Bij dit soort opmerkingen lichten doorgaans de ogen van betreffende wethouders ongerust op en stappen hun pages en adjudanten, zijnde de op de publieke tribune voor noodgevallen klaar zittende ambtenaren, bij de vergadering aan tafel.

 

Nu gebeurde dat ook uiteraard. De professioneel uitziende en netjes strak in het pak gestoken adjudant stapte aan de vergadertafel, en vertelde het foute opmerkingen makende commissielid dat het logisch was dat die OZB stijgt, dat dit niet anders kon, dat er technisch gezien geen andere mogelijkheid was, en voegde daar minzaam en zelfverzekerd aan toe dat hij gaarne bereid was de gehanteerde methode ter berekening van deze onvermijdelijkheid der stijging van de OZB in een persoonlijk onderhoud uit te leggen….

 

Methode…. Het gaat natuurlijk helemaal niet om de methode, het gaat in de politiek om het resultaat. Methodes worden al sinds jaar en dag door overheden gebruikt om naar de gewenste resultaten toe te rekenen.

Stijging van OZB in een tijd dat de waarde van onroerend goed daalt, of dat nu onroerend goed van bedrijven of van burgers betreft, is gewoon geldklopperij. Een lokale overheid wil geld hebben om te doen wat ze meent dat gebeuren moet, en heft voor dat doel naast allerlei belastingen en heffingen met exotisch klinkende namen als “vermakelijkhedenretributie”, “precariorechten”, “parkeerbelasting”, o.a. ook OZB.

 

OZB kan in Enkhuizen heel makkelijk besloten worden te moeten dalen met de gemiddelde waardedaling van onroerend goed in de regio of in de stad. Als de gemeenteraad dat besluit, dan gebeurt dat.

Uiteraard zal diezelfde gemeenteraad dan wel de komende noodzakelijke bezuinigingen met andere ogen moeten gaan bekijken, het lef hebben iets meer in het eigen vlees der ambities te durven snijden. Daar behoren ook onsympatieke overkomende maatregelen richting ambities bij. Als dat serieus gebeurt, zonder de in deze dagen vileine, veelbepalende politiek-populistisch rondzoemende stoorgeluiden die deze stad geluidsvervuild maken tegenwoordig, dan moet dat mogelijk zijn.

We hebben tenslotte in en rond onze gemeenteraad een aantal personen die door zichzelf en/of door anderen op zekere wijze geprofileerd zijn als behorend tot de financiële experts van de Enkhuizer politieke scène. Lieden als PvdA’er Jan van Oostende, SP’er Christian Bokhove, Jur Visser van het CDA, NE’er Rob de Jong en Arno Noorman van CU/SGP: allemaal alom erkende en zo beschouwde financiële breinen. Als zij eens zouden kunnen gaan besluiten hun gezamenlijke financiële denkkracht te bundelen om tot een concept van bezuinigingen te kunnen komen, zoals ook twee raadsperiodes terug in goede harmonie is gedaan door enkele fractievoorzitters vanuit de linker- en rechterzijde der Gemeenteraad, vanuit oppositie en coalitie, in samenspraak met financieel deskundige ambtenaren, dan zou er iets constructiefs uit moeten kunnen komen. Een werkzame methode!

 

De huidige werkmethode, het college opdracht geven tot het maken van een concept betreffende mogelijke bezuinigingen, en daar dan op kunnen schieten in de raad ter profilering van de eigen partij, is afwijzen van de eigen verantwoordelijkheid. Bezuinigingen en financiële keuzes maken zijn per definitie aan de raad, en die raad kan daar geen college op afschieten of op ter verantwoording roepen.

Als een dergelijke aanpak ineens al niet meer mogelijk is terwijl dat voorheen wèl kon, wat stelt die raad dan nog voor?

 

Maar ja, zo zie ik het. En wie ben ik….?

 

[bezuinigingen Enkhuizen]

 

[gemeentelijke bezuinigingen algemeen1]

 

[gemeentelijke bezuinigingen algemeen2]

 

Hans Langbroek