Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Over daklozen/drugs en afwijzing van verantwoording

(26 december 2005)

 

We krijgen de laatste decennia in Nederland steeds meer daklozen. Dat heeft vele oorzaken: psychiatrische problemen van mensen, gevolgen van drank en/of drugs, tijdelijk de weg kwijt zijn door omstandigheden als echtscheidingen, faillissementen, overlijden van geliefden etc.

 

In Nederland is na WOII ook steeds meer een cultuur ontstaan van individuele vrijheid. Je moet kunnen zijn wie je bent, je moet binnen de wet kunnen doen wat je wilt… alles. Dat is op zich denk ik wel goed.

 

Maar één van de bijverschijnselen van die individuele vrijheid is in mijn ogen absoluut “fout”. Namelijk de nog steeds groeiende openheid en tolerantie voor het vrijelijk gebruik van allerlei soorten drugs. Er wordt hier een halfslachtig soort beleid gevoerd van wél aanpakken van de productie en handel (op een wijze die inhoudt dat het allemaal zó erg ook weer niet is) en vrijelijk gebruik van allerhande. Voor grote groepen jongeren is het verschijnsel van drugsgebruik in hun eigen sociale kring volledig normaal.

 

Veel soorten drugs zijn bij langer of frequenter gebruik de oorzaak van veel soorten psychiatrische problemen. Praat eens met ouders van schizofrene of manisch-depressieve jongeren of oudere jongeren, en vraag eens of er in de levens van hun kroost drugs in het spel geweest zijn. Vaak zal het antwoord “ja” zijn. Dit soort jongeren belandt dan ook vaak op straat, en het aantal dakloze jongeren groeit gestadig. Jongeren met psychiatrische problemen.

 

Door de verworven vrijheid die er is gekomen moeten deze jongeren, en de leeftijdsgroep erboven, dus ook kunnen zijn wie ze zijn, en belanden ze op straat in plaats van dat ze in een instelling terecht kunnen (of moeten). Lekker goedkoop ook… En de oorzaak van de ellende van veel van hen, drugs, zijn op elke straathoek te koop.

 

Ik vind het misselijk dat de stromingen die dit soort “vrijheden” bevochten hebben, het drugsgebruik, gedoogbeleid, geesteszieken in de samenleving die er onderdoor gaan maar toch rondlopen (letterlijk), nu met hun moraliserende wijsvinger naar overheden wijzen en gillend hel en verdoemenis roepen over de inhumaniteit van hoe het nu gaat. En daarbij volledig hun eigen rol en verantwoordelijkheid in dit geheel van de hand wijzen. Integendeel, ze zetten zich nog steeds in voor die tolerantie richting drugs, het “anders-moeten-kunnen-zijn” van mensen (die feitelijk gewoon ziek zijn en, misschien gedwongen, verzorgd moeten worden waar dat hoort!) en gelijksoortige samenlevingsondermijnende verschijnselen. Waardoor ze een stuk in stand houden van waar ze tegen “vechten”!

PvdA, SP, D’66, GroenLinks: allemaal vonden ze dat een jointje moest kunnen. En nu lopen er dus óók door die softdrugs een stel mensen rond die van de wereld zijn. Praat met hulpverleners, Jellinek, psychiaters, ervaringsdeskundigen en mensen “uit het wereldje”, ze zullen ook softdrugs absoluut niet als onschuldig kenmerken.

D’66 is een partij die in de 2e Kamer zelfs legalisering van drugs voorstaat. Dit is mijn ogen een subtiele vorm van misdaad tegen de menselijkheid. Het is onmenselijk in z’n gevolgen voor veel medeburgers van dit land.

En allemaal roepen ze met hun “sociale gezicht” (in mijn ogen nu gewoonweg een masker) dat het moet kunnen. Waarna ze direct met het wijzende vingertje omhoog weer roepen dat we een inhumane samenleving hebben omdat er zoveel mensen zomaar verwezen rondlopen waar niemand iets aan doet. PvdA: u heeft acht jaar de tijd gehad om iets te doen! Maar alleen maar meegeholpen het voort te laten duren.

 

Ik ben razend kwaad op déze politici, voormalige politici en komende politici die dit voorstaan. Zowel landelijk als lokaal. Het feit dat ik landelijk lid ben van GroenLinks verandert daar helemaal niets aan, ze hebben het net zo hard gedaan.

 

Hans Langbroek