Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Ben er klaar mee II
(18 december 2010)

De grenzen tussen landen zijn bijna per definitie allemaal door omstandigheden ontstaan die niet "logisch" waren. Bruiloften tussen belangrijke mensen vroeger waardoor stukken land samengevoegd werden, oorlogen waarin de één meer soldaten of geld had dan de ander, uitruil van belangen om of voor land, erfenissen van edelen, en al dat soort dingen meer bepaalden samenhang of bij elkaar behoren van stukken land en de daarop wonende mensen.
Stukken land waren niet altijd samenhangend in taal, cultuur, bestuur etc. De bindende gemeenschappelijke factor in Europa als geheel was de religie, het christendom. De rest bestond uit belangen van belangrijke en hoogstaande mensen die gebieden tot een soort pre-eenheden vormden.

Op een gegeven moment werd de boekdrukkunst uitgevonden, en werd het mogelijk om allerlei belangrijke literatuur als bijvoorbeeld bijbels, belastingregels of wetboeken in grotere oplages te fabriceren dan dat dit voorheen met het handmatig kopiëren mogelijk was. Omdat dit vervaardigen van boeken in oplages diende te gebeuren die rendabel waren voor de drukkers, werden boeken binnen het werkgebied van de vroege drukkerijen zoveel mogelijk in één taal gedrukt. Hierdoor ontstond langzamerhand binnen landsgebieden de aanzet tot een vorm van taaleenheid.
Dit is in de visie van cultureel antropoloog Benedict Anderson in zijn intrigerende boek "Verbeelde gemeenschappen" (Imagined Communities) in het kort gezegd één van de belangrijke oorsprongen van de mogelijkheid dat via gemeenschappelijke taal uiteindelijk de natiestaat kon ontstaan.
Taal bindt, geeft een vorm van gemeenschappelijkheid en creëert een eenheidsgevoel. Meer dan cultuur, religie, huidskleur etc dit doen.

Daarom heb ik [dit] geschreven. Het zou toch te gek voor woorden zijn dat ik als mens en persoon mijn gevoel van eenheid en verbondenheid met andere menselijke wezens zou laten afhangen van de toevallige omstandigheden van vroeger, van voormalige belangenuitoefeningen van rijke mensen, of van machtsuitbreidingshandelingen als bijvoorbeeld de verstandshuwelijken van de invloedrijken van voorheen!
De grenzen tussen de huidige landen/natiestaten zijn imaginair, en hebben niets te maken met volk of vaderland en dat soort dingen. Ze zijn toevallig, zijn alleen realiteit op papier en door gemonopoliseerde gewapende formaliteit van zelfbenoemde overheden die de edelen van vroeger hebben vervangen en opgevolgd.
De huidige bestaande landsgrenzen zijn niet meer dan imaginaire strepen die Verbeelde Gemeenschappen omlijnen. De taalverschillen die tussen die niet-bestaande lijnen vrij scherp neergezet zijn, zijn niet meer dan een verbeelde en niet-toevallig ontstane eigenschap van mensgroepen.

Dit verbeelde, niet-werkelijke gevoel van eenheid dat de imaginaire gemeenschappen leveren, is exploiteerbaar. De kunstmatige eenheid die gevormd wordt door groepen van mensen een gemeenschappelijke taal te laten leren, wordt geëxploiteerd door mensen die aan die eenheid ook valse eenheid van geschiedenis plakken, of valse eenheid van emotie naar bijvoorbeeld vorstenhuizen of bestuursvormen plakken.
De kunstmatige eenheid die gemeenschappelijke taal schept is exploiteerbaar door belangen van veelbezitters gewapend te laten bevechten door mensen in hun kunstmatig gecreëerde eenheidsgevoel samen in te zetten in het proces dat men wel “oorlog” noemt.

Ze worden dan ingezet tegen mensen die doorgaans dan een andere taal spreken, en een kunstmatig door propaganda in hun geheugens en gevoelens geprogrammeerde andere geschiedenis en cultuur hebben. Mensen schieten elkaar dood, laten elkaar exploderen, hakken elkaar in stukken, verkrachten elkaar, vergassen elkaar, uit misplaatst gevoel van verschil in taal, geschiedenis, cultuur, of wat dan ook dat verschillend zou kunnen zijn.
Maar feitelijk zijn we natuurlijk met z’n allen één gemeenschap, één mensheid, één soort. We hebben met zijn allen één werkelijke geschiedenis, en dat is onze ontstaansgeschiedenis. Ook wel evolutie of creatie genoemd.

Het vermeende, of verbeelde, verschil tussen mensen dat ervaren wordt door taalverschillen, door imaginaire grenzen, bestaat niet. Er is geen verschil tussen mensen, mensen zijn allemaal mensen.
Grenzen bestaan ook niet, die worden slechts gevormd door belangen van mensen die het nodig vinden die belangen behartigd te zien door groepen van mensen die economisch, of gewapend, of politiek, of sociaal inzetbaar zijn onder het mom van een verbeelde gemeenschappelijkheid. De ultieme illusie, de ultieme exploitatie die onder linkse én onder rechtse sympathieën gebruikt kan worden en ook wordt!
Links én rechts exploiteren even hard, onder dezelfde noemer en op dezelfde wijze. Links én rechts dienen beiden even hard bestreden te worden, op welke wijze dan ook.

Zoals ik dus [hier] ook al zei: Het enige van daadwerkelijk belang is wat mensen denken, en dan daar vanuit doen. Daarin ligt het enige, fundamentele en belangwekkende verschil dat tussen mensen bestaat!

Hans Langbroek