Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Ben er klaar mee

(18 december 2010)

 

Na vijf jaar Spielerei ben ik het zat. Na vijf jaar geneuzel ben ik er hélemaal klaar mee en ben ik weer terug bij af, bij waar vandaan ik vertrok. Vijf jaar lang heb ik een doodlopend spoor gevolgd. Maar dát wist ik van tevoren al, het was tenslotte Spielerei.

Maar na vijf jaar ben ik het echt Godsgruwelijk zat.

 

Vijf jaar terug leek het me eens geweldig leuk mijzelf te gaan begeven in het gevoel en op het pad van nationaliteit en nationalismes, het gevoel van volk, grenzen, paspoorten, van externe identiteiten adopteren voor jezelf, van God en Vaderland, Willem van Oranje de Vader des Vaderlands, en van weet ik wat voor een gotspé’s en nonsensialiteiten allemaal.

Dus ferm trok ik mijn sinds jaar en dag aan het lijf gegroeide outfit uit van een totaal ongeïnteresseerd zijn in die hele lege poespas, ondanks dat die ongeïnteresseerdheid daarin me wél als gegoten zat. Maar ja, het experiment roept.

 

Vijf jaar lang heb ik, na eerst even eraan te moeten wennen, écht wérkelijk mijn best gedaan een Goede Vaderlander te zijn in uiting, in gedrag, in praten, en in wat dan ook. Afkomsten heb ik erbij betrokken, gemixed bloed van mensen zoals m’n moeder heb ik erbij betrokken, vanuit het absolute niets heb ik identiteiten geschapen, identiteitsillusies heb ik voor mezelf weten te creëren én zelfs tijdelijk in stand weten te houden.

Mijn lieve vriendin zaliger Inge keek er nogal van op toen ik dat ging doen, ze kende me natuurlijk helemaal niet zo. Ze lachte zich in eerste instantie een breuk om die fratsen, werd in tweede instantie ietwat ongerust toen het echt begon te lijken, maar was in derde instantie weer gerustgesteld bij mijn verduidelijking dat ik het gewoon alleen maar leuk vond om eens een tijdje zo te doen.

 

Vijf jaar lang een dapper praten over gehusseld aanwezig Duits bloed van mijn moeder, contingenten Spaans bloed van mijn nu van Inge geërfde dochter Claudia, Christian Bokhove halve Engelsman noemen omdat z’n moeder daar vandaan komt, de Servische collega’s eraan herinneren dat Turkije in hun land 5 eeuwen de baas is geweest, de Poolse collega’s eraan herinneren dat bijna iedereen in hun land de baas was geweest behalve zijzelf, de VOC roemen: het was allemaal bijzonder grappig. Anderen zullen het niet grappig vinden, en misschien zelfs onbehoorlijk en onzinnig, maar ik vond het dus wél geinig!

 

Doch nu heb ik er schoon genoeg van. Afgelopen donderdag stond ik met een Poolse collega van me die het spelletje al een paar jaar net zo hard lachend als ik met me meespeelt, te praten in plaats van te werken, en we kwamen beiden, ik wat meer dan hij, tot de conclusie dat het nu wel weer genoeg geweest was.
Je moet namelijk opletten dat je jezelf niet programmeert tot iets dat echt gaat denken zoals de creatie die je schept. Het werkt net als met propaganda, waar we hier in dit land en in onze stad ook dagelijks mee te maken hebben: als je iets maar vaak genoeg hoort of jezelf maar vaak genoeg aan verhalen of one-liners blootstelt, ga je er daadwerkelijk in geloven.

Daarnaast speelt eerlijk gezegd ook een de laatste maanden snel groeiende portie verveling in dit opzicht een grote rol, ik weet het nu wel.

De lol raakt over, de pret raakt uit. Het toneelstuk is klaar, nu weer naar huis.

 

Oftewel, even grof gezegd: als vanouds interesseert het me geen flikker waar iemand vandaan komt. Het enige van daadwerkelijk belang is wat iemand denkt, en dan daar vanuit doet.

 

Ik trek mijn oude kloffie weer aan…..

 

Hans Langbroek