Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Alle Kinder ‘raus ‘raus ‘raus ‘raus!

(7 mei 2011)

 

Aan het einde van dit schooljaar voeren de groepen 8 van de Nederlandse basisscholen weer de alom bekende musicals op. Alle kinderen oefenen op school met elkaar, hopen op een leuke of belangrijke rol, of juist niet natuurlijk. Maar voor alle kindertjes is het spannend!

Ze gaan een nieuwe toekomst tegemoet. Na de grote vakantie zijn de 12- en 13-jarigen niet meer die voor de hele school mysterieuze “grootsten” van de school,  maar worden ze de absolute onderdeurtjes van de nieuwe school! Ze krijgen een harde reset, en stappen de eerste centimeters van het echte leven in. Vanaf nu worden ze maand na maand iets harder en duidelijker afgerekend op wat ze doen en ondernemen.

 

Maar tot die tijd is de musical belangrijk! Claudia zit ook al weken in spanning. Eerst over de rol die ze zou krijgen, daarna over of ze het kan, en alles erop en eraan wat beginnende pubers hebben aan onzekerheden en complexiteiten. Ik heb haar nog geholpen met haar rol instuderen, heel vertederend!

Claudia zal waarschijnlijk de laatste in rij zijn van de kindertjes die ik zelf heb opgevoed die hun groep-8 musical opvoeren bij het verlaten van de basisschool, en dat maakt het anders. Ze is ook de enige die haar musical opvoert zonder dat haar moeder erbij is. Weemoed steekt de kop op, en dat is wat het leven soms is.

Maar de kindertjes hebben een spannende tijd!

 

Afgelopen week las ik in de “Trouw” het onderstaande, in echte onvervalste huidigetijdse 12-jarigen taal:

 

Hallo lieve mensen die dit lezen, ik heb een vreselijk nieuws! Ik word naar TER APPEL gestuurd.

Echt niet leuk, en ik zal ook vertellen waarom:

  1. Ik zit in groep 8.
  2. We hebben al een musical gekozen en ik heb een rol.
  3. We gaan 30 mei op kamp met me klas.
  4. Ik zit al bijna 4 jaar op een Nederlandse school.
  5. Ik heb heel veel vrienden op die school.
  6. En ik ben gewoon close met me vriendinnen.
  7. Ik had super zin in de middelbare school.
  8. Toen ik hasa (een nieuwe asielaanvraag, red.) ging doen huilde bijna alle meisjes en ik wil niet weer zoiets dat vind ik gewoon te zielig.
  9. En ik overleef het nooit zonder me vrienden.
  10. En ik wil niet naar een andere basisschool, en ik hoef nog maar ongeveer twee maanden of wat meer.

Zo dat zijn tien punten, en ik hoop dat dat wel genoeg is.

Groet Ana

 

Ana (12), geboren in Kazachstan, woont bijna zes jaar in Nederland. Omdat zij en haar familie uitgeprocedeerd zijn, moeten ze naar uitzetcentrum Ter Apel. Ana stuurde kinderrechtenorganisatie Defence voor Children deze brief om te vertellen hoe bang ze is voor “Ter Appel”.

 

Dit soort dingen is toch te gek voor woorden! Wat gebeurt is gewoon dat er een Nederlands kind weggestuurd wordt van wat ze als haar eigen natuurlijke omgeving beschouwt! Als je bovenstaande brief leest, dan lees je een brief van Claudia, Mandy, Lana, Lisa, Kate, Sanne, Violetta! Niet van een “buitenlander”! Hier wordt een kind iets aangedaan dat niet zou moeten mogen. In mijn ogen althans.

 

Dat er een toelatingsbeleid is begrijp ik, dat er regels zijn waaraan men zich op dit stukje aarde wenst te houden begrijp ik, dat er een overheid is die tracht te handhaven wat ze als beleid heeft begrijp ik. Maar wat ik niet begrijp is dat je regels zó opstelt dat mensen jarenlang kunnen procederen met als gevolg onmenselijkheden als bovenstaand.

Een overheid die dit doet heeft geen gevoel voor humaniteit meer, leeft bij de letter van de wet ipv bij de geest van de wet. In mijn nu redelijk lange boerenkneutercarrière als lokaal-politicus heb ik geleerd dat bestuurders die besturen en regeren volgens de letter van de wet dat doen omdat ze géén eigen visie hebben die ze over een beleid heen kunnen draperen.

Onze overheid heeft geen visie, doet niet waar ze zelf achter staat omdat ze in dit opzicht niets heeft waar ze zelf achter kan staan, en voert daarom een droge inhumane letter van de wet uit.

 

Bovenstaand kindje, net zo oud als Claudia en net zo bezig met de spannende musical van school waar ze een rol in heeft, moet nu dus opdonderen.

 

Sorry overheid, maar ik kan niet anders dan mijn maag leegkotsen op jullie.

 

Hans Langbroek