Hans Langbroek, raadslid voor Het Enkhuizer Alternatief

   

In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)

Feest des afscheids
(23 juli 2011)

 

Enige weken geleden voerde groep 8 van Claudia’s basisschool de afscheidsmusical uit. Claudia had ook een rol in de musical.

De musical memoreerde eraan dat in het latere leven niet alles om geld zou moeten draaien, en dat het leven kanten op zal gaan die nu nog onvermoed zijn. Het was leuk om de uitvoering bij te wonen. De aanstormende jeugd, de hoopvolle onschuld die nog deel uitmaakte van de kinderen, de oprukkende basis van het voortbestaan der mensen!

 

Voor mijzelf was het deze keer waarschijnlijk ècht de laatste maal dat ik de afscheidsmusical op een basisschool bijwoonde vanwege het meespelen van een kindje dat mede onder mijn hoede leeft. We waren met een gezelschap van drie mensen gekomen: ex-vrouw Anneke waar Claudia doordeweeks leeft, dochter Langbroek en ikzelf.

 

Tijdens de uitvoering viel mijn oog op een moeder die ik kende van vroeger. Ze was in historische tijden het vriendinnetje en klasgenootje geweest van mijn toenmalige stiefdochter. Als kind van een jaar of 7 kwam ze met regelmaat bij ons gezin over de vloer.

Deze moeder was vroeger een vrolijk grapjesmakend kind. Een slim meisje dat vrij snel kon denken.

In die historische tijden, 19 jaar geleden(!), heb ik dat kind ook zien meedoen aan de hoopvolle musical van haar school. Een vrolijk 12-jarig meisje dat meezong, meehuppelde en -danste, en meelachte met de klasgenoten en het publiek. Een meisje dat trots was op de acteerprestaties van haar klas en zichzelf. Vertederend!

 

Na die feestavond is het meisje, dat in Nederland geboren en getogen was, door haar ouders naar hun land van herkomst gebracht. Daar is ze in een kamertje neergezet, en voorgesteld aan een man die ze niet kende. De man was haar neef, en haar werd medegedeeld dat ze met deze man zou gaan trouwen.

Zes jaar later woonde ze weer in Nederland, getrouwd met Heer Neef. Heer Neef was het niet eens met haar in haar geboorteland opgedane vrijzinnige gedrag en denken. Dit werd opgelost door haar een jaar of vier lang consequent een aantal malen in de week onder grote ruzies alle hoeken van de kamer en het huis te laten zien. Voor omwonenden was het een niet te negeren heropvoeding, het klapte en gilde er namelijk keihard over.

 

Het meisje heeft zich jong moeten voortplanten. Als gevolg daarvan zat ze nu op de feestavond waar ook haar kind een rol in een musical had. Het afgetobte gezicht, de enorme wallen, de dode ogen, het slechts nog de deur uitkomen om puur functionele redenen: het afscheid van haar leven dat ze ooit had genomen door een rol in een musical, was definitief geweest.

 

Ik keek die avond een paar weken geleden vanuit mijn ooghoeken naar hoe ze daar zat. De geschiedenis kennende van wie ze geworden was. De geschiedenis kennende van hoe een haar vreemde cultuur onuitwisbaar letterlijk in haar geest geramd is. Heer Neef zat glimlachend en trots naast haar.

Van binnen gilde de woede in me. Even, een kort moment, overspoelde een haatgevoel de vrolijkheid van het Claudia zien schitteren in haar rol. Daarna zette ik het van me af, noodgedwongen om niet te worden wat ik weet dat ik kan worden. Het kan niet anders.

 

Afscheid is afscheid.